Krąg tematyczny

 Prosimy Rodziców o wydrukowanie lub przerysowanie poniższej tabeli i systematyczne zaznaczanie razem z dzieckiem wykonanych zadań. Wypełnioną tabelę należy zachować wraz z pracami dzieci. 

Zadania można realizować z dzieckiem o dowolnej porze dnia, można również dzielić je na krótkie etapy biorąc pod uwagę predyspozycje dziecka.

Tablica-zadań.jpg

Temat kompleksowy: Dobre i niedobre bajki na ekranie

18 – 22.05.2020 r.

Poniedziałek 18.05.2020r.

Temat: Ach, ta telewizja !

 

Cele:

Dziecko: 

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             uważnie słucha opowiadania; 

•             odpowiada na pytania; 

•             próbuje ocenić postępowanie bohatera opowiadania;

•             zna różne sposoby spędzania wolnego czasu; 

•             składa obrazek z części;

 

1. Zestaw zabaw ruchowych „Gimnastyka z pluszakami” - dziecko wybiera sobie maskotkę, z którą będzie ćwiczyć. 

Skaczemy – zabawa skoczna. Dziecko wkłada maskotkę między kolana i skacze po pokoju tak, aby maskotka nie wypadła spomiędzy nóg.

 

Winda – zabawa wzmacniająca duże grupy mięśni. Dziecko siedzi na podłodze z wyprostowanymi nogami i trzymaj maskotkę stopami. Następnie kilka razy, bardzo wolno podnosi i opuszcza stopy, starając się utrzymać pluszaka.

 

Zmęczone maskotki – zabawa z elementami czworakowania. Dziecko czworakuje po całym pokoju z maskotką na plecach. Stara się jak najdłużej utrzymać zabawkę na plecach.

 

Złap mnie! – zabawa z elementami rzutu. Dziecko w parze z rodzicem, stają w odległości około dwóch metrów od siebie. Delikatnie rzucają wybraną maskotkę do siebie nawzajem.

 

Z nogi na nogę – zabawa wzmacniająca duże grupy mięśni. Dziecko siada w siadzie rozkrocznym, kładzie sobie maskotkę na stopie, a następnie ręką podnosi ją wysoko i kładzie na drugiej stopie. Zabawę powtarzamy kilka razy.

 

Środki dydaktyczne: maskotki.

 2. W telewizji – rozmowa kierowana.

Dziecko opisuje to, co lubi i czego nie lubi oglądać w telewizji. Odpowiadają na pytania: Jakie są Twoje ulubioneprogramy telewizyjne? Jakie bajki oglądasz? Jakdługo oglądasz programy i bajki? Co oznaczają znaczki w lewym górnym rogu telewizora? Następnie dziecko wspólniez rodzicem na dużej kartce tworzą rankingbajek i programów, które są warte obejrzenia i tych,których dzieci powinny unikać. Przy „dobrych”bajkach (pokazujących pozytywne wzorce wartości,jak np. przyjaźń, pomoc słabszym, tolerancja,budujących pozytywny stosunek do świata i wiaręw siebie) rysują uśmiechnięte buzie, przy „złych” (wzbudzających lęk i niepokój, pokazujących agresję) – smutne.

 

Środki dydaktyczne: duża kartka, mazak.

 

3.„O Jacku, który ciągle oglądał telewizję”– słuchanie opowiadania B. Mrozińskiej

  1. temat spędzania czasu wolnego.

Drogie dzieci! Na pewno nie znacie Jacka, bo kto może go poznać, skoro ciągle siedzi w swoim pokoju i ogląda telewizję! Jego koledzy z przedszkola często przychodzili do niego, aby zaprosić go do zabawy na podwórku, ale Jacek nigdy nie ma czasu.
W poniedziałek ogląda wszystkie bajki i reklamy.
We wtorek ogląda wszystkie bajki i szuka ciekawych programów dla dzieci.
W środę ogląda wszystkie bajki i programy przyrodnicze.
W czwartek ogląda wszystkie bajki i telenowele.
W piątek ogląda wszystkie bajki i programy muzyczne.
W sobotę ogląda wszystkie bajki i filmy dla dorosłych.
W niedzielę ogląda wszystkie bajki i to, na co ma ochotę.
Oj, Jacku, Jacku! Popatrz, jak wyglądasz !? Straciłeś dobrych kolegów! Twoim przyjacielem jest tylko telewizor!

 

Rozmowa na temat opowiadania, ocena postępowania bohatera:

-Co robi Jacek, kiedy wraca z przedszkola?

-Co   innego Jacek mógłby robić po powrocie z przedszkola?

-Dlaczego czas wolny  spędzany przez Jacka nie należy do odpowiednich?

Dokańczanie zdania przez dziecko: ,,W wolnym czasie najchętniej…”

Dziecko opowiada co lubi robić w czasie wolnym oraz czy spędza swój czas podobnie,  jak bohater opowiadania- Jacek.

4.  Bajkowe puzzle– rodzic proponuje dziecku układanie puzzli z ulubionymi postaciami bajkowymi.

Następnie dziecko wykonuje zadanie w kartach pracy – układa i przykleja z wyklejanki robota, rysuje robota wg własnego pomysłu.

Środki dydaktyczne: KP4 s. 4, puzzle z postaciami z bajek.

 

Wtorek 19.05.2020r.

Temat: Dobre gry i zabawy

 

Cele:

Dziecko:

•             segreguje przedmioty ze względu na podaną cechę;

•             doskonali umiejętność wykluczania ze zbioru;

•             ustala położenie przedmiotów w przestrzeni;

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             słucha uważnie piosenki;

•             podejmuje próbę śpiewu piosenki.

1. Robimy porządki– zabawa matematyczna, klasyfikacja, przeliczanie, porównywanie liczebności zbiorów

Rodzic gromadzi przed dzieckiem różne liczmany, np.: patyczki, kapsle, guziki, klocki. Zadaniem dziecka jest posegregowanie wszystkich przedmiotów, przeliczenie ich, wskazanie, których jest najwięcej, których – najmniej.

Środki dydaktyczne:liczmany.

Co nie pasuje?– zabawa doskonaląca umiejętność wykluczania ze zbioru.

Rodzic układa przed dzieckiem po kilka liczmanów. Zadaniem dziecka jest wskazanie przedmiotu, który nie pasuje do pozostałych. Przykładowe zestawy liczmanów: trzy patyczki i kapsel, dwa klocki i patyczek, cztery kapsle i guzik.

Środki dydaktyczne:liczmany.

Ułóż tak, jak słyszysz– zabawa doskonaląca koordynację wzrokowo-słuchową.

Przed dzieckiem leżą liczmany. Rodzic wymienia kolejne przedmioty, np.: zielony patyczek, czerwony guzik, żółty kapsel, a dziecko układa je przed sobą w kolejności podanej przez rodzica.

Na zakończenie dzieci wykonują zadanie w kartach pracy – kolorują obrazek według kodu.

Środki dydaktyczne:liczmany, KP4 s. 5, kredki.

2.Zabawki – zabawa muzyczno-ruchowa.

Dziecko – zabawka porusza się zgodnie z akompaniamentem wygrywanym przez rodzica na bębenku lub innym instrumencie. W czasie przerwy w muzyce naśladuje sposób poruszania się wywoływanych zabawek, np.:

misie – dziecko chodzi na czworakach,

laleczki – kręci piruety,

pajacyki – skacze w miejscu, rozkładając ręce i nogi.

Środki dydaktyczne:bębenek lub inny dostępny instrument

3.Gdzie mieszkają zabawki?– zabawa doskonaląca orientację w przestrzeni.

Dziecko rozmieszcza zabawki pod dyktando rodzica, np.: Brązowy miś mieszka na parapecie. Lalka mieszka na półce obok czerwonego samochodu itp.

Środki dydaktyczne:zabawki.

 

4.Świat realny jest genialny – osłuchanie z piosenką i próba nauki refrenu.

https://www.youtube.com/watch?v=SPZzZ-4Xo14

 

Świat realny jest genialny

Wiem, telefon fajna sprawa
To nauka i zabawa
Tylko powiedz, czy przypadkiem
czasu on Ci zbyt nie kradnie

W gry się można bardzo wkręcić
No i dziurę mieć w pamięci
Słońce już się gdzieś schowało
A na wszystko czasu mało

Świat realny jest genialny
Odłóż swój telefon zatem
Otwórz oczy, wyjdź na spacer
No i zachwyć się tym światem

Chcę Was spytać, czy już wiecie
Jak bezpiecznie w Internecie
Spędzać swoje wolne chwile
Ma rozsądnie być, i tyle!

Zdjęcia chroń, to ważna sprawa
I z obcymi nie rozmawiaj
Z kim rozmawiasz, czasem nie wiesz
Może to ktoś nie dla Ciebie.

Myśl dwa razy, zanim swoje zdjęcie komuś wyślesz
W Internecie to ogólnie warto myśleć
Nie podawaj tam adresu i nazwiska
Brzydkie słowa są nieładne i przezwiska

Kiedy trafisz na coś tylko dla dorosłych
Wyłącz szybko, to sposób bardzo prosty
I pamiętaj - warto biegać, warto chodzić
Bo siedzenie w Internecie może szkodzić

 

Środa 20.05.2020r.

Temat: Tablet i smartfon

 

Cele:

Dziecko:

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             uważnie słucha;

•             odpowiada na pytania;

•             wciela się w role;

•             współpracuje z osobą dorosłą;

•             tworzy pracę plastyczną;

•             używa zwrotów grzecznościowych podczas powitania i pożegnania;

1. Zestaw zabaw ruchowych „Gimnastyka z pluszakami” – opis zabaw przy temacie Ach, ta telewizja! (poniedziałek 18.05.2020).

 2. "Co to za urządzenie?"- zabawa dydaktyczna.

Rodzic wkłada do worka lub pudełka telefon i tablet, dziecko za pomocą dotyku musi odgadnąć co to jest. Następnie obejrzyjcie obrazki przedstawiające telefony z różnych epok. Wskażcie podobieństwa i różnice. Spróbujcie ułożyć obrazki od tych najstarszych telefonów do najnowszych. Odpowiedzcie teraz na kilka pytań:

Kto ma w domu telefon?

Jaki to telefon?

Jakie sprawy można załatwić przez telefon?

Czy Ty używasz telefonu?

Jak myślisz czy długie spędzanie czasu z telefonem lub tabletem jest zdrowe?

Poproście teraz rodziców o przeczytanie wiersza:

 

"Halo! Kto mówi?"

-Halo, halo! Czy jest Krycha?

-A kto mówi?

-Ja! Nie słychać?

-Krysia śpi... jest środek nocy.

-Eee...kwadransik po północy...

Nigdy nie śpię o tej porze,

Więci Krycha spać nie może!

To co, mogę z nią pogadać?

Halo!

Czy rozmawiasz przez komórkę,

czy słuchawkę masz ze sznurkiem,

czy do kumpla dzwonisz z budki,

by pogadać pół minutki,

czy wygodnie siedzisz w domku

i obdzwaniasz tłum znajomków-

najpierw przedstaw się. Koniecznie!

Bo (choć brzmi to niedorzecznie)

trudniej poznać cię po głosie

niż po uszach lub po nosie.

Agnieszka Frączek

 

Źródło: Agnieszka Frączek, Dobre obyczaje, czyli w lekkim tonie o bon tonie, Arkady, Warszawa 2008, s. 18–19.

Jak oceniacie zachowanie osoby, która dzwoniła do Krysi?

Czego nie zrobiła osoba, która dzwoniła?

Dlaczego tak ważne jest, aby się przedstawić, kiedy do kogoś dzwonimy?

Czy wypada dzwonić do kogoś w środku nocy?

Wykonajcie kartę pracy w książce KP4 s.3 - określanie uczucia i wklejanie obrazków w odpowiednie miejsca.

Środki dydaktyczne:telefon, tablet, zdjęcie Alexandra Grahama Bella, ilustracje przedstawiające stare i nowe telefony; karta pracy KP4 s.3.

3. "Piszemy Sms-y"- zabawa muzyczna, kształtująca poczucie tempa.

Zaproście do zabawy rodzeństwo lub kogoś dorosłego. Siadacie jeden za drugim, tak byście mogli "pisać" na plecach osoby przed Wami. Rodzic wystukuje rytm albo klaszcze w zmiennym tempie: wolno, szybko, bardzo szybko. Waszym zadaniem jest dopasowanie ruchów palców do gry.

4."Telefon"- zabawa plastyczno-techniczna.

Do wykonanie telefonu potrzebne będą 2 opakowania po jogurtach lub plastikowe kubki, nitka. Ozdabiamy kolorowo, według własnego pomysłu kubki, następnie z pomocą osoby dorosłej robimy dziurki w dnie każdego kubka i przeciągamy sznurek, który połączy 2 kubki. Na każdym końcu zawiązujemy solidny supeł. Gdy jedna osoba mówi do swojego kubeczka, druga słucha przykładają kubeczek do ucha. Nitka przenosi drgania, więc aby telefon działał musi być napięta.

"Telefonujemy"- odgrywanie scenek w parach z wykorzystaniem zrobionych telefonów.

„Telefonowanie” do siebie i rozmawianie na dowolne tematy. W czasie zabawy dziecko stosuje zwroty grzecznościowe podczas powitania i pożegnania.

Środki dydaktyczne: plastikowe kubki, opakowania po jogurtach, kefirach lub lodach, nożyczki, kolorowy papier samoprzylepny, wykałaczki lub zapałki, nitka; telefony wykonane przezdzieci.

5."Dzwoni telefon"- zabawa orientacyjno-porządkowa.

Na podłodze leżą rozłożone klocki- telefony. Dziecko spaceruje między telefonami, a gdy usłyszy dźwięk dzwoniącego telefonu, podnosi wybrany klocek i naśladuje rozmowę telefoniczną.

 

Czwartek 21.05.2020r.

Temat: Spędzamy czas bez multimediów

 

Cele:

Dziecko:

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             uważnie słucha;

•             odróżnia elementy świata fikcji od rzeczywistości;

•             odpowiada na pytania;

•             tworzy zdrobnienia;

•             tworzy budowle z różnych materiałów;

•             bawi się bezpiecznie, przestrzegając ustalonych zasad;

•             śpiewa melodię na sylabach odpowiadających odgłosom zwierząt;

•             słucha utworu muzycznego;

•             swobodnie improwizuje tekst piosenki.

1. „Zabawne ruchy” – zabawa naśladowcza.

 

Dziecko lub osoba dorosła demonstruje zabawny sposób poruszania się. Uczestnik zabawy ją naśladuje. Po chwili następuje zmiana.

 2. "Nudzimisie - pierwsze spotkanie" - słuchanie opowiadania.

Wszystko zaczęło się pewnego jesiennego popołudnia. Szymek siedział na środku pokoju, otoczony zabawkami i krzyczał, ile sił w gardle:

-Nudzi mi się! Nudzi mi się!

Niestety, nikt na ten oczywisty i wyrażony dość głośno fakt, nie zareagował. Starsza siostra Szymka, Aga, udawała, że nic się nie dzieje. Być może według niej naprawdę nic godnego uwagi się nie działo. Przecież słuchała tego okrzyku niemal codziennie. Tata siedział schowany tam, gdzie mógł najdalej, czyli w łazience, i udawał, że jest bardzo zajęty naprawianiem wieszaka. Natomiast mama Szymka była święcie przekonana, że okrzyk syna nie dotyczy jej osoby, ale skierowany jest właśnie do taty. Wobec takiego braku zainteresowania chłopiec siedział wśród zabawek i krzyczał bez przerwy. Wreszcie tata stracił cierpliwość. Westchnął ciężko i poszedł do pokoju. Spojrzał na podłogę zasłaną zabawkami i zapytał: GDZIE?

-Co gdzie? – zapytał w odpowiedzi Szymek.

-Gdzie są te NUDZIMISIE?

-NUDZIMISIE?! – nie rozumiał Szymek.

-No tak, przecież wołasz je od pięciu minut bez przerwy – stwierdził tata. Szymek uznał, że tata najwyraźniej żartuję z jego poważnego problemu, jakim było nudzenie się i wykrzywił buzię w grymasie niezadowolenia. Tata chyba nie żartował, bo rozejrzał się po pokoju, zajrzał nawet we wszystkie najciemniejsze kąciki i powiedział tonem odkrywcy:

-Nie ma!

-Czego nie ma? – ponownie nie zrozumiał chłopiec.

-Raczej kogo! Nudzimisiów oczywiście.

-Taatoo…! – wykrzyknął zdenerwowany Szymek.

-Zaraz, zaraz! – zawołał z kolei tata i podszedł do synka. – To ty nie wiesz nic o nudzimisiach?

-Niee… – odparł chłopczyk i otworzył buzię ze zdziwienia. W swoim długim pięcioletnim życiu słyszał o najróżniejszych bajkowych stworzeniach, ale o nudzimisiach NIGDY.

Tata usiadł na podłodze i zaczął mówić tajemniczym głosem, niemal szepcząc:

-Bo wiesz… daleko stąd, ale nie wiadomo gdzie,… zresztą może jest to nawet najzupełniej blisko, ale nikt tam nie był, więc nie wiem na pewno, jest bajkowo piękna kraina. W tej krainie mieszkają NUDZIMISIE, które zawołane przez nudzące się dzieci przychodzą tu, żeby się z nimi pobawić

-Nie wierzę! – zawołał Szymek, wydymając usta.

-Nie, to nie-tata udał obrażonego i wstał z podłogi. – Ale kiedy się je woła i woła, to one naprawdę mogą przyjść.

-Nieee…? – ni to zapytał, ni to zaprzeczył Szymek, ale jakoś bez przekonania.

-Właśnie, że tak-zdecydowanie potwierdził tata.

-Trzeba się tylko uważnie przyglądać, żeby ich nie pomylić

-Z czym można je pomylić? – zaciekawił się chłopiec.

-Noo…na przykład z myszami-powiedział tata trochę niepewnie.

-Ale u nas nie ma myszy-odparł Szymek i z powątpiewaniem rozejrzał się po podłodze.

-No niby nie ma… jak dotąd-zgodził się tata.-Jednak patrząc na ten bałagan na podłodze, myślę, że spokojnie mogłyby się tu schować, a ty byś ich nie zauważył.

Szymon rozejrzał się wokół siebie i uznał, że tata ma absolutną rację. Między zwierzątkami, żołnierzykami, samochodami, grami, klockami różnego rodzaju można by było schować rodzinę myszy, albo całą wioskę z nudzimisiami i pewnie niełatwo byłoby ją dostrzec. Porządek nie był najwyraźniej czymś, do czego Szymek przykładał większą wagę. Czasami rodzice układali na półkach wszystkie zabawki synka, żeby mu pokazać, jak ma to robić. Jednak najdalej po jednej czy dwóch godzinach większość z nich okazywała się Szymkowi niezwykle potrzebna i to właśnie na podłodze. Tu też, jeżeli w ogóle, należało się spodziewać niespodziewanych gości.

Widząc zamyśloną buzię chłopca, tata oddalił się pospiesznie z pokoju. Robił to po cichu, żeby nie wyrywać synka z zamyślenia, które dawało domownikom niejaką nadzieję na chwilę spokoju.

Kiedy już Szymek został sam, stwierdził, że nadal nie wie, w co się pobawić, a na dodatek nie ma taty, który w razie potrzeby mógł coś fajnego wymyślić. Zawołał więc, tak dla zasady, ale tym razem niezbyt głośno „Nudzi mi się!… i zaczął majstrować przy budowli z klocków. Siedział i budował spokojnie, aż nagle usłyszał KICHNIĘCIE. Wprawdzie było to bardzo cichutkie kichnięcie, ale mimo to wyraźne. Dochodziło zza wielkiego pudła na zabawki.

-Aaa… psik! – poniosło się znowu po pokoju i Szymek przestraszył się nie na żarty. Spojrzał zaciekawiony sponad sterty klocków i zobaczył małego stworka w śmiesznym zielonym ubranku.

-Jeeju-westchnął chłopiec i schował się za pudłem. Stworek nie ukrywał się jednak wcale i szybko wyszedł z kącika wprost na niego. Szedł tak jakby nie widział chłopczyka. Kiedy był już obok Szymonkowej stopy, ten cofnął ją i schował pod siebie.

-Aaa!!! – stworek wrzasnął na całe gardło, podskakując do góry, po czym uniósł głowę i spojrzał na właściciela tej potężnej nogi. Widząc, że ten też jest wystraszony, zrobił odważną minę i zapytał niezbyt wyraźnie:

-Boisz się mnie?

-Nie-odparł Szymek że strachem, kiwając przy tym głową tak, jakby się bał.

-Ja też się nie boję – stwierdził stworek niepewnie, przyglądając się Szymkowi bardzo, ale to bardzo uważnie. Nie mniej uważnie przyglądał się gościowi Szymon. Było to jednak trudne zadanie, ponieważ stworek był mały i wciąż się kręcił. Chłopiec. Zauważył tylko, że przybysz ma bardzo duże uszy, które to podnosiły się, to opadały. Czasami nawet zwijały się w rulonik i wtedy wyglądały naprawdę śmiesznie.

-Ty nie mas ogonka? – zdziwił się nagle stworek.

-Pewnie, że nie mam – zaśmiał się Szymek. – Ludzie przecież nie mają ogonków – dodał, wyjaśniając tym samym, że fakt nieposiadania przez niego ogonka jest zupełnie naturalnym zjawiskiem.

-Coś mi się musiało pokręcić – tłumaczył nieznajomy, rozglądając się po pokoju.

-To jak mas na imię? – zapytał nagle, zmieniając temat rozmowy. Bo ja jestem Hubek… NUDZIMIŚ Hubek – dodał po krótkiej chwili.

Spróbujcie odpowiedzieć na pytania:

-Jak zachowywał się Szymek?

-Jak wyglądał pokój chłopca?

-Co powiedział Szymkowi tata?

-Kogo chłopiec spotkał w swoim pokoju?

-Jak myślisz, co Szymek będzie robił z Hubkiem?

-Jakie masz sposoby na nudę?

-Jak myślisz, czy NUDZIMIŚ naprawdę pojawił się w pokoju chłopca? Czy był to tylko wytwór jego wyobraźni?

Rafał Klimczak

Źródło: R. Klimczak, Nudzimisie, wyd. Skrzat, Kraków 2011, s. 5–13.

3. "Dom - domek" - zabawa słowna.

Zadaniem dziecka jest podanie zdrobnienia do usłyszanego rzeczownika. 
np. Lalka - laleczka, dziewczyna - dziewczynka, samochód - samochodzik.

"Domek dla nudzimisia" - zabawa konstrukcyjna. Zbudujcie domek z klocków, poduszek, koców, pudełek itp.

Środki dydaktyczne: klocki, poduszki, koce, pudełka itp.

"Ścieżka do domu" - zabawa ruchowa doskonaląca zmysł równowagi.

Rodzic rozkłada gazety w różnych miejscach, w odległości nie większej niż jeden krok od siebie. Dziecko spaceruje po gazetach w dowolnych kierunkach. W trakcie zabawy rodzic zmienia ułożenie gazet lub zabiera niektóre z nich. Spacer staje się coraz trudniejszy. Dziecko musi dotrzeć do domku „nudzimisia”.

Środki dydaktyczne: gazety

4."Miau, hau!”– zabawa ortofoniczna na podstawie piosenki „Urodziny lwa”.

Dziecko osłuchuje się z nagraniem piosenki. Rodzic prosi o podanie nazwy innych zwierząt, o których nie mówią słowa piosenki, a mogłyby zostać zaproszone na bal. Następnie wspólnie śpiewają zwrotki piosenki a capella. Do zabawy można wykorzystać akompaniament do piosenki. Przed refrenem rodzic podaje nazwę jakiegoś zwierzęcia (np. kot, pies, kaczka, mysz itp.), a dziecko śpiewa melodię każdego refrenu na sylabie, która odpowiada odgłosowi wymienionego zwierzęcia (miau, hau, kwa, pii). Piosenkę należy zaśpiewać dwa razy z innymi odgłosami zwierząt.

Środki dydaktyczne:CD Piosenki nr 26 „Urodziny lwa”, krzesełko

„ Nuda to wielka paskuda” – improwizacja ruchowa.

 

Posłuchajcie piosenkę „Nuda to wielka paskuda” ze „Śpiewnika Piotra Rubika”: https://www.youtube.com/watch?v=Sb1pNaaoOQI , spróbujcie przedstawić ją ruchem.

Chodzę, chodzę,

Nic nie robię,

Leżeć, siedzieć też jest źle,

Bajki, książki, klocki, kredki,

Żadne z nich nie cieszy mnie,

Mama radzi: "Idź na spacer."

A ja na to: "Nie chcę, nie."

Już mam dość mojego stanu,

Bo tak bardzo męczy mnie,

Męczy mnie, męczy mnie,

Męczy mnie, hej!

Refren:

Nuda, nuda,

Straszna z niej paskuda,

Nie pozwala cieszyć się.

Nuda, nuda,

Straszna z niej paskuda,

Nagle wszystko mało fajne staje się.

Kiedy nuda Cię dopada,

Szybko myśl, co zrobić z nią,

Twe pomysły i fantazje,

Mogą nudzie utrzeć nos,

Niech nie myśli, że jej wolno,

W taki stan zapędzić Cię,

Jesteś pomysłowym gościem,

Tej paskudzie nie daj się.

Nie daj się, nie daj się,

Nie daj się, hej!

Refren

Bo przez nudę,

Bo przez tę paskudę,

Wcale nie rozwijasz się,

Ach, ta nuda! Ach ta zła paskuda!

Nigdy nie poddawaj się.

Refren x2

Cza-cza,cza!

 

Piątek 22.05.2020r.

Temat: Multimedia przedszkolaka

 

Cele:

Dziecko:

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             poszerza słownictwo;

•             współpracuje w parze;

•             doskonali umiejętności grafomotoryczne;

•             wykonuje pracę plastyczno – techniczną;

•             doskonali umiejętność posługiwania się nożyczkami;

•             rozwija kreatywność i wyobraźnię.

1."Czego brakuje?" zabawa doskonaląca spostrzeganie wzrokowe.

Proszę, aby rodzice ułożyli w szeregu 4 zabawki. Dziecko je nazywa i określa ich kolor. Następnie odwraca się, a rodzic chowa jedną zabawkę. Zadaniem dziecka jest określenie, czego brakuje. Stopniowo możemy zwiększać liczbę przedmiotów.

 

2."Dawniej i dziś" zabawa dydaktyczna.

Spójrzcie na obrazki, które Wam przesłałam. Przedstawiają one urządzenia elektroniczne (w załączniku) używane dzisiaj i kiedyś. Obejrzyjcie obrazki, spróbujcie nazwać te urządzenia i określcie do czego służą. Dobierzcie te przedmioty w pary.

"Maszyna do pisania" masażyk z wykorzystaniem wierszyka, zabawa w parach. Popatrzcie na obrazek maszyny do pisania. Dzisiaj zastąpiły ją komputery. Zaproście do zabawy rodzeństwo, mamę, tatę. Usiądźcie jedno za drugim. Osoba siedząca z tyłu wykonuje masażyk. Potem jest zamiana. Proszę jeszcze, aby rodzic pokazał dziecku jak wygląda litera A, B, C, kropka i przecinek. Zaczynamy:

Maszyna do pisania

Wkręcamy papier do maszyny do pisania-ostrożnie "przekręcamy" uszka dziecka do przodu

Wygładzamy kartkę papieru- gładzimy plecy wewnętrzną stroną dłoni

i piszemy: A, B, C, kropka, przecinekpiszemy palcem A, B, C, stawiamy dużą kropkę i przecinek

i przesuwamy wałek- chwytamy za głowę, z wyczuciem, lecz stanowczo przechylamy ciało na bok.

 3. "Uwaga zdjęcie"- zabawa bieżna.

Dziecko biega po pokoju, na hasło Zdjęcie, zatrzymuje się i przyjmuje ciekawą pozę. Zabawę powtarzamy kilka razy.

 4. „Jestem fotografem” – praca plastyczna.

Wykonaj swój aparat fotograficzny. Wytnij kształt aparatu fotograficznego z kolorowego bloku technicznego, wytnij z pomocą rodzica obiektyw. Tył aparatu podklej sztywną kartką – to będzie miejsce na kliszę. Następnie wytnij kliszę fotograficzną, a w jej kadrach „narysuj” swoje zdjęcia. Szablon aparatu i kontury kliszy oraz sposób wykonania jest w przesłanym załączniku.

Środki dydaktyczne: blok techniczny, kolorowe kartki, nożyczki, klej, kredki.