Krąg tematyczny

Temat kompleksowy: Duże i małe rodziny w akcji

(01-05.06.2020)

Poniedziałek 01.06.2020 r.

Temat: Dzień Dziecka

Cele

Dziecko:

  • podejmuje próby wyrażania empatii za pomocą słowa, gestu, mimiki
  • doskonali umiejętność zadawania pytań
  • orientuje się na kartce
  1. Kukułcze jajo – zabawa bieżna.

Dziecko stoi na dywanie i z szarfy z bibuły układa kółeczka - gniazda i staje w jednym z nich, rodzic staje w kolejnym. Dziecko – kukułka biega między nimi i próbuje podrzucić jajo (woreczek) do cudzego gniazda – gniazda rodzica. Gdy jemu się to uda, ucieka. Dziecko ucieka pomiędzy gniazdami a rodzic musi je dogonić. Zabawa trwa tak długo, jak długo dziecko i rodzic są zainteresowani.

Środki dydaktyczne: szarfy, woreczek

  1. „Spójrz i zapamiętaj” – zabawa dydaktyczna

Rodzic przygotowuje obrazki przedstawiające znane dziecku obiekty o jednoznacznych nazwach.

Wykłada dwa obrazki, dziecko przygląda się. Następnie rodzic odwraca obrazki, a dziecko wymienia ich nazwy we właściwej kolejności, np. lalka, samochód. Potem rodzic dokłada jeden obrazek i również go odwraca. Zadaniem dziecka jest – jak poprzednio – wymienić nazwy przedmiotów na obrazkach, np. lalka, samochód, klocek. Liczbę obrazków do zapamiętania uzależniamy od możliwości dziecka. Zabawa trwa, dopóki dziecko jest zainteresowane.

Środki dydaktyczne: obrazki przestawiające różnorodne znane dziecku obiekty np. lalkę, samochód, klocki, kwiatek, psa, kota, książki

  1. Rodzinny piknik – zabawy graficzne.

Dziecko opowiada, co widać na obrazku, odpowiadając na pytania zadawane przez rodzica:

Ile rodzin jest na obrazku?

W jakim kolorze mają ubrania poszczególne rodziny?

Wymień członków rodziny czerwonej, pomarańczowej, zielonej i niebieskiej.

Po ile osób liczą te rodziny?

Po co rodziny przyjechały do parku?

Która z nich przypomina twoją rodzinę i dlaczego?.

Zadaniem dziecka jest pokolorowanie balonów tak, aby było po pięć w każdym kolorze.

Następnie należy narysować trasę co najmniej jednej rodziny – musi ona zebrać wszystkie balony swojego koloru i dojść do kosza piknikowego w swoim kolorze. Dziecko wskazuje rodzinę, która już pokolorowała swoje balony i odnalazła kosz piknikowy.

Środki dydaktyczne: KP4 s. 22–23, kredki

ƒ4. Tatuś – rozmowa na temat sposobów pomagania rodzicom. Rodzic czyta dziecku opowiadanie:

Tatuś

Tatuś wszedł do mieszkania z wielkim rulonem papierów pod pachą. Położył papiery na biurku i mówi do Jacka: – Muszę zrobić na jutro bardzo trudne rysunki i obliczenia. Pomożesz mi?

Jacek zdziwił się bardzo. – Ja? Ja przecież nie umiem… – To nic nie szkodzi – mówi tatuś. – Pomożesz mi w ten sposób, że będziesz cichutko siedział. Rysuj albo wycinaj przy swoim stoliku. Widzisz, żebym mógł zrobić prędko te rysunki, w pokoju musi być zupełnie cicho, hałas bardzo mi przeszkadza. No co, Jacusiu, obiecujesz?

– Tak, tatusiu.

Gdy Jacek to mówi, oczy mu błyszczą. Jest dumny, że tatuś zwraca się do niego tak, jakby Jacek nie był pięcioletnim przedszkolakiem, lecz dużym chłopcem. – Jeśli będziesz czegoś potrzebował, powiesz mi – mówi jeszcze tatuś, siadając przy biurku i pochylając się nad papierami.

– Dobrze, tatusiu – szepcze Jacek. I od razu postanawia sobie, że o nic ojca nie poprosi, że nie przerwie mu pracy. Zaczyna wycinać kolorowego kogucika, ale ciągle spogląda na pochylone plecy ojca i myśli: „Czy tatuś może spokojnie pracować? Chyba tak! Tu jest zupełnie cicho. Nikogo nie ma w domu, tylko ja i tatuś, a ja wcale się nie odzywam”. Wtem… co to? Niby cicho, a nie cicho. Jacuś słyszy: Tiku-tak…Tiku-tak… Jak ten zegar głośno tika! A zegar coraz głośniej: Tiku-tak. Tiku-tak… I nagle głośno i grubo: Bim… bam! Bim… bam! „Tatuś na pewno nie może pracować. Co robić? –

zastanawia się chłopiec. – Już wiem!” Wstał cichutko, wziął z fotela duży, ciepły szal mamusi i przykrył nim zegar. Teraz słychać tikanie, ale nie takie głośne. Usiadł Jacek przy stoliku. Wtem… Co to znowu? Bzzzz… bzzzz… bzz!... Duża czarna mucha krąży nad biurkiem tatusia. Bzzz! – przefrunęła nad stolik Jacka. „Jak ona głośno brzęczy! – martwi się chłopiec. – O, tatuś podniósł głowę. Może się namyśla, a może mucha mu przeszkadza? Muszę ją przepędzić”. Idzie na palcach w stronę drzwi, otwiera je. O, mucha właśnie przyfrunęła. Jacuś macha rękami, mówi szeptem: – A sio! A sio!...

„Wyleciała – myśli Jacek z ulgą i zamyka drzwi. – Teraz jest zupełnie cicho”. I zabiera się do wycinanek. Nagle… Miaaauu!... Miaaauu!... Kot! Na pewno przeszkodzi tatusiowi. Ale Jacek już wie,

co robić. Biegnie do kuchni. Kotek za nim. Chłopiec nalewa na miseczkę trochę mleka i stawia na podłodze. – Kici, kici! Pij i nie miaucz więcej – mówi surowo do Mruczusia. – w domu ma być cicho, rozumiesz? Kotek widocznie rozumie, bo chłepcze mleko tak, że prawie nie słychać. Jacek wraca do pokoju i patrzy na tatusia. Tatuś rysuje, liczy. „To dobrze, to bardzo dobrze – cieszy się chłopczyk.

– Już zegar tak głośno nie tyka, mucha nie brzęczy, kot nie miauczy… Ale niedługo była cisza. W mieszkaniu sąsiadów słychać przez ścianę popłakiwanie. To mały Wojtuś! Jacuś bawi się z nim

czasem. Wojtuś był chory, już wyzdrowiał, ale musi jeszcze leżeć w łóżku. Pewnie mu się nudzi i dlatego płacze. Jacek z niepokojem patrzy w stronę biurka. Czy tatuś słyszy płacz Wojtka?

Na pewno słyszy i nie może rysować. „Wiem, co zrobię!”. Jacek bierze ze swojej półki ulubionego misia i wychodzi. Mama Wojtusia otwiera mu drzwi. – Ja tylko na chwilę, proszę pani. Przyniosłem coś

Wojtusiowi. Wojtuś siada na łóżku i łzy jak groch spływają mu po twarzy.

– Masz misia, wiem, że go lubisz – mówi szybko Jacek. – Baw się nim, tylko nie płacz, pamiętaj!.

Wojtusiowi buzia się rozjaśniła, łzy przestały płynąć z niebieskich oczu. Przytulił mocno misia.

Jacek wraca do domu. Czy tatuś zauważył, że wychodził? Nie, spokojnie, rysuje, kreśli, oblicza

coś na papierze. Wojtuś za ścianą już nie płacze. W pokoju jest zupełnie cicho. „Chyba pomogłem

tatusiowi” – myśli zadowolony chłopiec. Co to? Tatuś wstaje. Czy powie, że nic nie narysował?

Że przeszkadzały mu różne hałasy? – niepokoi się chłopiec. Ale tatuś uśmiecha się. Ma zmęczone oczy, ale się uśmiecha. – No, Jacusiu – mówi wesoło. – Zrobiłem wszystko szybciej, niż myślałem. Któraż to godzina? Tatuś zdziwiony patrzy na zegar przykryty szalem. – A co to? Dlaczego przykryłeś zegar? Jacek czerwieni się, ale musi przecież wszystko ojcu opowiedzieć. I o zegarze, i o musze, o kocie i o Wojtusiu! Czy tatuś będzie się z niego śmiał? Nie. Tatuś poważnie patrzy na synka. Całuje go

w głowę i tak jakoś serdecznie mówi: – Pomogłeś mi, Jacku. Dziękuję ci. Zabawimy się teraz, chcesz? Wymyśl sam jakąś wesołą zabawę.

Halina Pietrusiewicz

Rodzic prowadzi rozmowę na temat treści opowiadania. Zadaje pytania:

O co tata poprosił Jacka?

Dlaczego potrzebował ciszy?

Czy Jacek pomógł tacie?

Co Jacek zrobił, aby w domu była cisza?

Czy tata był zadowolony z pomocy Jacka?

W jaki jeszcze sposób dzieci mogą pomóc swoim rodzicom?

Jak ty pomagasz rodzicom?.

Wtorek 02.06.2020 r.

Temat: Rodzina trzyma się razem

Cele

Dziecko:

  • doskonali umiejętność przeliczania
  • rozpoznaje i nazywa trójkąt
  • rozwija spostrzegawczość
  • przestrzega zasad panujących podczas zajęć oraz zabaw z rówieśnikami
  • doskonali koncentrację uwagi
  • uwrażliwia się na charakter i nastrój muzyki
  • wyzwala twórczą aktywność ruchową
  1. Rodzinny posiłek – edukacja matematyczna, dopełnianie i przeliczanie.

Dziecko opowiada treść obrazka zamieszczonego w kartach pracy. Rozmawia z rodzicem o wspólnych posiłkach z rodziną oraz o zasadach zachowania przy stole. Następnie ustala, kogo brakuje w każdej

rodzinie, i przyklejają brakujące osoby. Dorysowuje na każdym stole odpowiednią liczbę talerzy i kubków.

Środki dydaktyczne: KP4 s. 25, kredki

ƒ

2. Dobre i złe humorki – zabawa słuchowo-aktorska.

Rodzic odtwarza z płyty kolejno utwory lub ich fragmenty. Po wysłuchaniu dziecko określa ich nastrój i charakter, np.

„Humorki” – wesoły / smutny / wesoły,

„W grocie króla gór” – tajemniczy/ groźny,

„Poranek” – spokojny/pogodny,

i rozmawiają o emocjach, jakie wywołała w nich muzyka.

Następnie dziecko staje na dywanie, rodzic odtwarza fragmenty utworów, a dziecko za pomocą

gestów i mimiki przedstawia emocje wywołane przez muzykę.

Środki dydaktyczne: CD Utwory nr 29 „Humorki”, nr 15 „W grocie króla gór”, nr 21 „Poranek”,

nr 18 „Brass-joker

3. Razem z kolegami – nauka piosenki „Do przodu krok” i zabawa ruchowa przy piosence.

Po wysłuchaniu piosenki i omówieniu jej treści dziecko uczą się tekstu, powtarzając fragmenty za

Rodzicem. Następnie rodzic prowadzi z dzieckiem zabawę.

Zabawa ruchowa

Dzieci stoją na dywanie wykonuje układ ruchowy do piosenki.

Ref. Do przodu krok, do tyłu krok, (na słowie „do” wykonuje jeden krok w przód i jeden w tył)

potem w bok, hop, hop, hop! (jeden krok dostawny w prawą stronę, trzy podskoki)

1. Umiem klaskać, umiem skakać, to zabawa przedszkolaka, (trzy klaśnięcia i trzy podskoki powtórzone dwa razy)

takiego jak ja i ty, takiego jak my! (wskazanie dłońmi na siebie, następnie na koleżankę lub kolegę

z prawej strony i rozłożenie obu rąk na boki)

Ref. Do przodu krok, do tyłu krok... (jak poprzednio)

2. Narysuję wam niedźwiedzia, na huśtawce będzie siedział (dzieci naśladują stojącego niedźwiedzia:

kołyszą górną połową ciała na boki z podniesionymi dłońmi – pazurami, następnie układają z rąk kołyskę i kołyszą rękami)

i na bębnie będzie grał, i na bębnie grał. (klepią na przemian dłońmi w uda)

Ref. Do przodu krok, do tyłu krok... (jak poprzednio)

3. Potem razem z kolegami znajdę skrzynię ze skarbami, (marsz w kole wiązanym)

a w niej klocków chyba sto, a w niej klocków sto. (zmiana kierunku ruchu)

Ref. Do przodu krok, do tyłu krok... (jak poprzednio)

Środki dydaktyczne: CD Piosenki nr 25 „Do przodu krok”

ƒ4. Trójkątne czy kwadratowe – zabawa matematyczna.

Rodzic rozmieszcza w różnych miejscach pokoju przedmioty zbliżone kształtem do trójkąta i kwadratu.

Na środku pokoju ustawia dwa pojemniki oznaczone trójkątem i kwadratem. Zadaniem dziecka jest znalezienie przedmiotów i umieszczenie w odpowiednich pojemnikach. Następnie rzeczy z pojemników zostają wyłożone na środku pokoju. Dziecko metodą „na oko” szacuje, których przedmiotów jest więcej: trójkątnych czy kwadratowych. Na koniec wspólnie z rodzicem przeliczają przedmioty i ustalają ich liczbę.

Środki dydaktyczne: przedmioty w kształcie trójkątów i kwadratów, dwa pojemniki, znaki trójkąta

i kwadratu

Środa 03.06.2020 r.

Temat: Moja rodzina mnie kocha

Cele

Dziecko:

  • odpowiada na pytania dotyczące bajki
  • doskonali umiejętność posługiwania się nożyczkami
  • wyzwala twórczą aktywność ruchową
  • poznaje części ciała i doskonali rozpoznanie prawej i lewej ręki

1. Rozpoznawanie części ciała – zabawa ruchowa, rozpoznawanie prawej i lewej ręki
Dotknij prawą dłonią nosa, dotknij lewą dłonią brzucha, dotknij prawą dłonią głowę dotknij lewą dłonią ust, dotknij prawą dłonią prawego kolana, dotknij lewą dłonią prawego ucha, dotknij lewą dłonią prawej stopy , dotknij lewą dłonią lewego kolana, dotknij lewą dłonią lewego ucha, dotknij lewą dłonią lewej stopy.

  1. „Kotek Nieśmiałek”- wysłuchanie bajki, zwrócenie uwagi na emocje uwzględnione w bajce.

Dziecko wysłuchuje uważnie bajki, następnie rodzic zadaje pytania.

  • Jakie zwierzęta występują w bajce?
  • Jak się czuł kotek na początku bajki ?
  • Czy kotek znał zwierzątka mieszkające razem z nim na podwórku ?
  • Czy Kotek nieśmiałek bał się nieznajomych ?

Rozmowa z dzieckiem o emocjach bohaterów bajki.

3. „Motyl” – projekt plastyczno-techniczny

Dziecko przy pomocy rodzica wycina nożyczkami szablon motyla, następnie do ozdobienia motyla można wykorzystać papier kolorowy lub kolorową bibułę. Dziecko samodzielnie używając nożyczek tnie na małe kawałeczki bibułę lub kolorowy papier. Rodzic zwraca uwagę na prawidłowe posługiwanie się nożyczkami przez dziecko. Następnie dziecko przykleja małe kawałeczki klejem do pracy.  

Środki dydaktyczne: nożyczki, kolorowy papier lub bibuła, klej,

ƒ4. ƒBąbelki – zabawa oddechowa.

Dziecko otrzymuje kubeczek z małą ilością wody oraz słomkę. Na hasło dane przez rodzica dziecko wciągają powietrze nosem i wydmuchują przez słomkę, robiąc bąbelki w kubeczkach.

Środki dydaktyczne: kubeczek z wodą, słomka

Czwartek 04.06.2020 r.

Temat: Nasze wspaniałe rodziny

Cele

Dziecko:

  • opowiada o rodzinie, wykorzystując sylwety
  • wypowiada rytmicznie słowa
  • współdziała z rodzicem w zabawie
  • kształtuje myślenie przyczynowo-skutkowe
  • określa swoje emocje za pomocą symboli
  • doskonali umiejętność wyrażania uczuć
  1. Rodzina – zabawa paluszkowa.

Dziecko recytują treść wierszyka, pokazując jednocześnie palce dłoni, zaczynając od kciuka:

Ten pierwszy to dziadziuś (kciuk)

A obok – babusia (palec wskazujący)

Największy to tatuś (palec środkowy)

A przy nim mamusia (palec serdeczny)

A to jest dziecinka mała (palec mały)

A to jest dziecinka mała.

Tralala la lala lala…

A to – moja rączka cała (cała dłoń)

Tralalala lala lala…

Wanda Szumanówna

  1. Moja rodzina – inscenizacja z wykorzystaniem sylwet.

Rodzic zaprasza dziecko na przedstawienie, zajmuje one miejsca przed sceną. Rodzic ilustruje treść wiersza za pomocą sylwet przedstawiających członków rodziny: mamę, tatę, dwoje dzieci, babcię, dziadka, kota. Dziecko przypomina, jak należy zachowywać się podczas oglądania przedstawienia

(nie rozmawiamy, nie przeszkadzamy, nie kręcimy się).

Moja rodzina

Mama, tata oraz brat

to rodzina – to mój świat.

Wszyscy razem się kochamy,

bardzo sobie pomagamy.

Mama jest od przytulania

i buziaków nam dawania.

Tata nosi nas na rękach,

chociaż czasem trochę stęka.

Brat choć starszy, to jest miły.

Ma odwagę, dużo siły.

Wciąż wymyśla fajne sprawy

i zadania, i zabawy.

Mruczek to rodzinny kotek,

który zabrał babci motek,

lecz nie zrobił z wełny szala,

tylko z motkiem długo szalał.

Babcia z dziadkiem przyjeżdżają

i nas wtedy zabierają

na pikniki i spacery,

hulajnogi i rowery.

Gdy rodzinka jest w komplecie,

to nie często – sami wiecie…

Wtedy teatr odwiedzamy

albo razem w scrabble gramy.

I tak mija nam ten czas.

Raz jest kino,

a raz las.

Lecz nieważne, co robimy.

Razem dobrze się bawimy.

Irena Zbroszczyk

Po obejrzeniu przedstawienia rodzic zadaje dziecku pytania: Kto należy do rodziny chłopca?

Co rodzina lubi robić razem? Co dzieci robią z babcią i dziadkiem? Czy chłopiec lubi swoją rodzinę?.

Rodzic zaprasza dziecko do przedstawienia własnej rodziny z wykorzystaniem sylwet.

Środki dydaktyczne: scena teatralna zrobiona z krzeseł i koca, sylwety do przedstawienia: rodzice, babcia, dziadek, rodzeństwo, kot

3.Cieszę się, gdy….. Smucę się, gdy… – zabawa integracyjna, rozmawiamy o emocjach.

Rodzic wypowiada zdania. Dziecko za pomocą lizaków z wesołą i smutną miną wyrażają swoje uczucia.

Przykładowe zdania:

Jedziemy z rodziną na wycieczkę.

Dostałam od babci przytulankę.

Tata nie może pójść z nami do kina.

Mama przeczytała mi piękną bajkę.

Na moje urodziny nie przyjedzie dziadek.

Wczoraj zachorował mój kotek Mruczek.

Moja siostra narysowała dla mnie rysunek.

Brat nie chciał się ze mną bawić.

Tatuś przywiózł mi z podróży piękną muszlę.

Środki dydaktyczne: wycięte z papieru kółeczkaz wesołą i smutną buzia (wesoła buzia żółta, czerwona buzia smutna)

ƒ4. Znajdź domek – zabawa pobudzająco-hamująca.

Dziecko układa na podłodze małe kółka zrobione ze sznurka i wchodzi do środka – do domków. Gdy usłyszą muzykę graną na tamburynie lub innym dowolnym instrumencie, wybiega z domku i poruszają się między nimi. Na przerwę w muzyce musi wejść do innego domku i stanąć nieruchomo.

Środki dydaktyczne: sznurek, tamburyn lub inny dowolny instrument

Piątek 05.06.2020 r.

Temat: Raz, dwa – rodzina na sto dwa

Cele

Dziecko:

  • kształtuje myślenie przyczynowo-skutkowe
  • uczestniczy w zabawach ruchowych,
  • nazywa swoje uczucia
  • doskonali motorykę małą

1. Wszyscy róbcie to, co mama – zabawa naśladowcza.

Dziecko naśladuje wszystkie ruchy i gesty wykonywane przez rodzica, np. skłon do przodu, przysiady,

wymachy ramion w przód i w tył, skręty tułowia.

2. Nazywaj swoje uczucia - Zabawa rozwijająca inteligencję emocjonalną

W czasie tej zabawy rodzic z dzieckiem ogląda w książkach, które dziecko ma w domu ilustracje przedstawiające różne postacie  i nazywa przeżywane przez nie uczucia np. radość, smutek, strach, gniew, zdziwienie.

Następnie dziecko opisuje, próbuje się wcielić w przedstawione osoby i wymyśla cotakiego się wydarzyło, że dana osoba na obrazku właśnie to odczuwa.

Można również na podstawie pokazanych uczuć odwołać się do doświadczeń dziecka i rozpocząć rozmowę o jego uczuciach np. kiedy ty jesteś szczęśliwy itp.

Środki dydaktyczne: dowolne książki dziecka

ƒ3.Co robimy z mamą i tatą – zabawa słownikowa, uzupełnianie i opowiadanie historyjki

obrazkowej. Dziecko opowiada, co widzi na obrazku. Uzupełnia braki w obrazkach elementami z wyklejanki.

Mówi, co robią rodzice, co robią dzieci na pierwszym, a co na ostatnim obrazku. Wyraża swoje

emocje, mówiąc, czy podoba im się wspólna zabawa z rodzicami. Rodzic dopytuje: Czy wy też lubicie

wykonywać z rodziną podobne prace?.

Środki dydaktyczne:KP4 s. 24

4.Aktywna rodzina – zabawa graficzna.

Dziecko omawia obrazek: opowiada, gdzie znajduje się rodzina, kto wchodzi w jej skład. Następnie

rysuje po śladzie i koloruje obrazek.

Środki dydaktyczne: W. A3 nr 15 „Rodzina