Krąg tematyczny

Temat kompleksowy:Moja Mama jest kochana

(25-29.05.2020)

Poniedziałek 25.05.2020 r.

Temat: Zobacz, mamo !

Cele

Dziecko:

  • uważnie słucha opowiadania czytanego przez rodzica
  • wie, jakie zachowanie może sprawić mamie przyjemność
  • stara się przewidywać następstwa swoich działań
  • koloruje obrazek według kodu

1.ƒZestaw ćwiczeń: „Mamo, zobacz, jacy jesteśmy sprawni!”

Tak sprawne są moje ręce – zabawa ruchowa.

Dziecko unosi wyprostowane ręce, trzymając nad głową woreczek gimnastyczny lub zawiązaną skarpetę z nasypanym do środka makaronem. Wykonuje naprzemienne krążenia ramion w przód. Kiedy jedna ręka wykonuje krążenie, druga – uniesiona – trzyma woreczek nad głową. Należy wykonać osiem krążeń każdą ręką.

Tak sprawne są moje nogi – zabawa ruchowa.

Każde dziecko unosi w przód ugiętą w kolanie nogę i układa na niej woreczek lub zawiązaną skarpetę z nasypanym do środka makaronem. Wykonuje krążenia kolanem w taki sposób, aby nie zrzucić woreczka. Należy wykonać cztery krążenia każdą z nóg.

2. „Co można ofiarować rodzicom?” – rozmowa kierowana

Dziecko wraz z rodzicem wspólnie zastanawia się, jakie prezenty lubią otrzymywać, czy prezentami mogą być wyłącznie przedmioty kupione w sklepie, czy można ofiarować też coś, co wykona się samemu, czy może to być coś niematerialnego, np. wiersz, piosenka, taniec. Dziecko wspólnie z rodzicem zastanawia się, jakie prezenty chcieliby otrzymać rodzice.

3. ƒMamo, mamo, zobacz! – słuchanie opowiadania „Zobacz, mamo!” Magdaleny Ledwoń.

Zobacz mamo!

Króliczek namalował obrazek. „Jest taki piękny jak moja mama” – pomyślał i natychmiast postanowił pokazać go mamie. Zabrał malowidło ze stolika i pokicał do kuchni, gdzie mama przygotowywała

na podwieczorek ciasto marchewkowe. „Mamo, mamo zobacz! Ten obrazek namalowałem dla

ciebie!” – krzyczał już z korytarza. Mama odwróciła się i rzuciła okiem na dzieło synka. „Piękny – powiedziała – co się na nim znajduje?” „Ogródek. Z kwiatami. Taki jak twój” – dopowiedział dumny

ze swego dzieła króliczek. Królicza mama uśmiechnęła się. A Króliczek przypomniał sobie, że w ogrodzie, tuż obok kapusty, rosną piękne kwiaty, które mama zasadziła wiosną.

Może z nich zrobić wspaniały bukiet. Wypadł z domu niczym strzała, zanim mama zdążyła kiwnąć

głową, że zgadza się na jego wyjście na dwór. Po chwili Króliczek wpadł do kuchni niosąc pełne

naręcza kwiatów. „Mamo, mamo zobacz! Te kwiaty są dla ciebie”. Mama odwróciła się do synka,

a na jej twarzy widać było zmieszanie. Nie wiedziała, czy dziękować mu za prezent, czy nakrzyczeć

na niego za błoto na dywanie, które przyniósł na łapkach z ogródka i za wyrwanie jej ulubionych

konwalii, wprost z rabatki przed domem. Ale Króliczek, nie zwracając uwagi na minę

mamusi, podbiegł do zlewu, napełnił wodą słoik, który mama włożyła do zmywarki i wcisnął

do niego kwiaty. „Mamo, mamo zobacz, jaki jestem szybki” zdążył jeszcze krzyknąć zanim wypadł z domu z powrotem na podwórko. A mama? A mama zobaczyła swoje ulubione kwiaty wciśnięte niedbale w brudny słoik po marynowanej marchewce z dzisiejszego obiadu, błoto z ogródka na podłodze, plamy z farb w przedpokoju, które spłynęły z Króliczkowego obrazka, gdy niósł go do kuchni. Nie mówiąc już o tym, że zobaczyła w pokoju synka rozrzucone na stoliku

plakatówki i pędzle, a w ogrodzie podeptaną rabatkę z konwaliami.

„Króliczku, synku, zobacz!” – zawołała mama, gdy tylko otrząsnęła się z szoku. „A co?” – synek

strzygnął długimi uszami i nasłuchiwał z drugiego końca ogrodu. „Pokażę ci, jaką zrobiłeś mi niespodziankę” – odpowiedziała mamusia. A wy jak myślicie, czy ta niespodzianka sprawiła mamusi Króliczka radość?

Magdalena Ledwoń

  • ƒƒMiłe niespodzianki – rozmowa na podstawie wysłuchanego opowiadania.

Dziecko zastanawia się, dlaczego mamusia nie ucieszyła się z niespodzianek przygotowanych dla

niej przez synka. Próbują powiedzieć, co Króliczek powinien zrobić, żeby mama cieszyła się jednak z prezentu, który od niego dostała. Rodzic prosi, żeby dziecko zastanowiło się, czy mu też czasami

zdarza się zrobić coś, co zamiast ucieszyć mamę, sprawia jej przykrość. Dziecko ustala, dlaczego

tak się dzieje (bo np. jesteśmy nieuważni, przysparzamy mamie pracy) i co należy wtedy zrobić

(np. przeprosić, porozmawiać, przytulić się, pomóc w sprzątaniu).

 

4. Rabatki dla mamy – zabawa grafomotoryczna.

Dziecko wykonuje zadanie w kartach pracy: nazywa widoczne na obrazkach kwiaty, a także koloruje na czerwono wszystkie róże, a na żółto – wszystkie tulipany. Stokrotki mają pozostać niepokolorowane.

Środki dydaktyczne: KP4 s. 20, kredki

Wtorek 26.05.2020

Temat: Mamo, Tato to dla Was

Cele

Dziecko:

  • śpiewa piosenkę i maszeruje w jej takt
  • podaje rozwiązania zagadek słownych
  • nazywa podstawowe emocje człowieka i potrafi je rozpoznać
  • wyraża ruchem różne stany emocjonalne
  • rozumie, że dorosły również może przeżywać różne stany emocjonalne
  • wie, jakie działania pomagają odzyskać dobry humor
  • podejmuje zabawy zmierzające do utrwalenia pozytywnych zachowań
  • przygotowuje i wręcza upominek dla mamy
  • uczy się składać życzenia
  1. Matematyczne wyliczanki – zabawa matematyczna. Dziecko z rodzicem siedzą na dywanie rodzic czyta wyliczankę:

Jabłko, gruszka i daktyle –klaśnij w ręce razy tyle (3 razy)

Kapusta i ogórek –tyle razy podskocz w górę (2 razy)

Marchewka, pietruszka, bób –tyle razy przysiad zrób (3)

Kalarepka i mak –za uszy 2 razy się złap.

ƒ2. Czarodziejskie kredki – nauka piosenki, zabawa rytmiczna przy piosence.

 

1. Rachu-ciachu kartka z bloku,

wyczaruję coś miłego –

piękny ogród, ciszę, spokój

dla tatusia kochanego.

Wyczaruję błękit nieba,

cztery koty na kolanach –

przecież wiem, że tyle trzeba,

by szczęśliwa była mama.

Ref. Hokus-pokus, ram, tam, tam,

czarodziejskie kredki mam.

Hokus-pokus, bum, cyk, cyk,

wyczaruję wszystko w mig!

2. Mym rodzicom wyczaruję

las szumiący i jezioro,

każdy tego potrzebuje,

mnie z pewnością tam zabiorą.

Ciągle są tak zabiegani,

tyle mają spraw na głowach!

Może uda mi się dla nich

więcej czasu wyczarować.

Ref. Hokus-pokus, ram, tam, tam...


Po wysłuchaniu piosenki rodzic z dzieckiem rozmawia na temat jej treści, nastroju i budowy,

a następnie uczy jej słów. Podczas utrwalania piosenki razem z dzieckiem stają naprzeciwko siebie, rodzic prowadzi zabawę ruchową.

W czasie śpiewania zwrotek, chodzą dookoła dywanu.

Podczas refrenu dziecko i rodzic zatrzymują się, puszczają ręce i wykonują czynności:

Hokus-pokus, (jeden raz klaszczą, zataczając małe koło przed sobą, jakby grały na talerzach)

ram, tam, tam, (trzy razy tupią w miejscu)

czarodziejskie kredki mam. (obracają się dookoła własnej osi)

Hokus-pokus (jw.)

bum, cyk, cyk. (trzy razy tupią)

Wyczaruję wszystko w mig! (obracają się dookoła własnej osi z podniesionymi rękami i poruszają

palcami)

Środki dydaktyczne: CD Piosenki nr 29 „Czarodziejskie kredki”

3.Serce dla mamy – praca plastyczna, układanie kompozycji z gotowych elementów.

Dziecko wypycha serce i płatki kwiatów z „Wyprawki”.

Na sercu układa kompozycję z płatków według własnych pomysłów. Na zakończenie przykleja ułożone kompozycje. Jeśli dziecko jest wystarczająco sprawne manualnie, może również wykonać kompozycje przestrzenne. W tym celu należy posmarować klejem wyłącznie nieduży fragment każdego płatka, a po wyschnięciu kleju zagiąć ku górze tę część, która nie została przyklejona lub

przykleić kwiaty na kawałkach gąbki.

Środki dydaktyczne: W. nr 16 „Serce dla mamy”, klej

Dziecko uczy się składać życzenia i wręcza Mamie prezent w dniu jej święta.

ƒ4. Co czujemy? – zagadki o uczuciach i emocjach.

Dziecko słucha zagadek czytanych z odpowiednią intonacją przez rodzica. Nazywają uczucia, które im towarzyszą, gdy znajdują się w określonej sytuacji. Jeśli dziecko ma problem z nazwaniem emocji wyłącznie na podstawie zagadki słownej, rodzic może wspomóc się również fotografiami lub ilustracjami osób, których twarze wyrażają dane uczucie. Dziecko może spróbować wyrazić nazwane emocji za pomocą mimiki, gestu, ruchu.

Za nic z łóżka wstać nie mogę,

bo coś złapie mnie za nogę.

Kto uczucie to rozumie,

może nazwę dać mu umie? (strach, lęk, obawa)

Siedzę w kącie, głowę zwieszam,

nawet żart mnie nie rozśmiesza.

Niech więc ktoś tę sprawę zgłębi:

jakie mnie uczucie gnębi? (smutek, przygnębienie)

Ciągle tańczę, skaczę, śpiewam,

chcę, by śmiechem świat rozbrzmiewał!

Przejrzyj znanych uczuć listę,

które jest tu oczywiste? (radość, szczęście)

Kot po rynnie chodzi ładnie,

liczę na to, że nie spadnie.

Powiedz krótko, czy w tych słowach,

jakieś się uczucie chowa? (strach, lęk)

Sam przypadków tych nie zliczę,

kiedy wściekam się i krzyczę.

Powiedz, jeśli się nie boisz,

które z uczuć za tym stoi? (gniew, wściekłość, złość)

Musiałbyś mnie brać na męki,

żebym żabę wziął do ręki!

Nie potrafię tego zmienić.

Kto uczucie to wymieni? (wstręt, obrzydzenie)

Marcin Brykczyński

Środki dydaktyczne: fotografie lub ilustracje twarzy wyrażających emocje Załącznik 1-6.

 

ƒŚroda 27.05.2020

Temat: Jak można ucieszyć mamę ?

Cele

Dziecko:

  • rozwija i wzmacnia więzi emocjonalne z rodziną
  • rozumie pojęcia „rodzina”
  • rozwija twórczą ekspresję ruchową
  • rozwija koordynację wzrokowo- słuchowo- ruchowa

 

1.Jestem sprytny – zabawa ruchowa.

Dziecko trzyma woreczek w jednej dłoni i rozkłada wyprostowane ręce na boki. Następnie unosi nogę

ugiętą w kolanie i przekłada woreczek pod kolanem do drugiej dłoni. Wraca do pozycji wyjściowej, trzymając woreczek w drugiej dłoni. Ćwiczenie należy powtórzyć osiem razy.

2.Czy moja mama jest zawsze uśmiechnięta? – rozmowa kierowana.

Rodzic zadaje dziecku pytanie, czy mama jest tylko radosna i szczęśliwe, czy bywają również

sytuacje, w których jest smutna itp. Rodzic prosi dziecko, żeby spróbowało wymienić, w jakich sytuacjach mamusiom towarzyszą określone emocje.

 

3. Z moją mamą lubię… – wypowiedzi inspirowane ilustracjami, rysowanie.

Dziecko wykonuje zadania w kartach pracy. Nazywa czynności, które wykonują mamy i dzieci, a następnie rysuje uśmiechnięte buzie obok fotografii przedstawiających działania, które one lubią wykonywać. Na zakończenie rysują miły prezent dla mamy.

Środki dydaktyczne:KP4 s. 18–19, ołówek, kredki

 

4. Zapraszam dziecko, które… – zabawa integracyjna.

Rodzic stoi po jednej stronie pokoju, a dziecko po drugiej. Rodzic zaprasza do siebie dziecko, które np. mają brata, siostrę, dwóch braci, dwie siostry, trzech braci, trzy siostry, nie mają siostry, nie mają brata. Dziecko musi uważnie słuchać rodzica i w odpowiednim momencie przejść na drugą stronę dywanu.

Czwartek 28.05.2020

Temat: Zabawy z mamą

Cele

Dziecko:

  • opowiada o swojej mamie
  • podaje rozwiązania zagadek słownych
  • rozumie konieczność pomagania rodzicom w wykonywaniu domowych obowiązków
  • uważnie słucha utworu czytanego przez nauczyciela
  • rzuca i chwyta piłkę
  • wymienia ulubione sposoby na spędzanie wolnego czasu z mamą

ƒ1. Co lubię robić z moją mamą? – zabawa rzutno-chwytna z piłką.

Dziecko stoi w kręgu. Rzuca z rodzicem do siebie nawzajem piłkę i głośno liczą do 10. Gdy wykonają

dziesięć rzutów, dziecko opowiada o tym, jak lubi spędzać czas ze swoją mamą.

Środki dydaktyczne:piłka plażowa

2.Czym zajmuje się w domu mama – rozwiązywanie zagadek słownych.

Dziecko słucha zagadek słownych czytanych przez rodzica. Zastanawia się, jakie obowiązki wykonuje w domu mama.

Przykładowe zagadki:


I mama i pralka

mocno się natrudzą,

gdy synek lub córka

bardzo się ubrudzą. (pranie)

Głośna maszyna

sunie po dywanie,

i już żaden śmieć,

na nim nie zostanie. (odkurzanie)

Ogień pod garnkiem płonie,

bucha z niego para,

same pyszne dania

będziemy jeść zaraz. (gotowanie)

Żeby koszulka

zmarszczek nie miała,

moja mamusia ją… (uprasowała)

„Każda rzecz ma swoje miejsce”

– mama to powtarza.

Więc pozbieraj swe zabawki

I się nie obrażaj!. (sprzątanie)

Bierze kąpiel filiżanka,

biorą też talerze.

Po obiedzie wielki garnek

także kąpiel bierze. (zmywanie naczyń)

3.Sposób na pomoc dla mamy – słuchanie wiersza „Robotek” Joanny Papuzińskiej.

Dziecko słucha wiersza czytanego przez rodzica. Zastanawia się czy mamie przydałby się Robotek. Uzasadnia swoją wypowiedz.

Robotek

Blacha, gwoździe, drut, śrubokręt i młotek.

Co to będzie?

Mały robot, Robotek.

Dla kogo?

No, nie dla mnie,

ja go dam naszej mamie.

Robotek co dzień o świcie

nastawi dla wszystkich wodę na mycie,

do sklepu zbiegnie na dół

i zakupy zrobi do obiadu.

Pozdejmuje kożuchy z mleka,

szczypiorek drobno posieka,

wyprasuje fartuszki,

guzik przyszyje do bluzki.

Ugotuje, pozmywa, sprzątnie, zrobi pranie,

a mama leżeć będzie na tapczanie

i książki czytać.

Albo nas pytać:

„A może byśmy poszli do kina,

kochani?”.

 

4."Humorki" - zabawa - ćwiczenia okazywania i rozpoznawania emocji.

Dziecko i rodzic siadają naprzeciwko siebie. Zabawę rozpoczyna rodzic - poprzez mimikę twarzy pokazuje różne emocje, a dziecko rozpoznaje je i nazywa. Później następuje zamiana ról.

Piątek 29.05.2020

Temat: Uśmiechy dla mamy

Cele

Dziecko:

  • ozdabia powierzchnię kartonu
  • wykorzystuje różne zmysły do poznania otaczającego świata
  • reaguje w zabawie na umówiony sygnał
  • uzupełnia wzór o brakujące elementy
  • wodzi narzędziem kreślarskim po wzorze
  • układa kompozycje z wykorzystaniem naturalnych materiałów

ƒ1. Mama pozwoliła – zabawa naśladowcza.

Dziecko spaceruje między kwiatami (kulkami z bibuły). Na sygnał dany przez rodzica zbiera kwiaty w określonym kolorze i umieszczają je w koszyku oznaczonym kropką w takim samym kolorze.

Środki dydaktyczne: kulki z bibuły, koszyki oznaczone kolorami

2. Wianki współpracy – zabawa z piłką. Ćwiczenia okazywania i rozpoznawania emocji.

Dziecko siedzi w siadzie skrzyżnym na brzegu dywanu, rodzic siedzi w siadzie skrzyżnym na drugim brzegu dywanu.

Dziecko toczy do rodzica piłkę i w tym czasie musi powiedzieć rodzicowi coś miłego. Po zmianie rodzic toczy piłkę do dziecka i również mówi dziecku coś miłego.

Środki dydaktyczne: piłka

3. „Projektowanie Robotka” – zabawa plastyczno - konstrukcyjna

Rodzic wnosi karton, do którego swobodnie będzie mogło wejść dziecko. W kartonie powinny być

wycięte otwory na głowę (w górnej części), na ręce (po prawej i lewej stronie) oraz na nogi (usunięty cały spód kartonu). To będzie korpus Robotka. Dziecko ozdabiają Robotka, naklejając na niego folię aluminiową oraz liczne kolorowe krążki. Na zakończenie dziecko może założyć karton i wcielić się w rolę Robotka.

Środki dydaktyczne: duży karton z otworami na ręce, nogi oraz głowę, folia aluminiowa, klej, nożyczki, guziki, papierowe kółka

3. Korale dla mamy – zabawa manualna.

Dziecko rysuje po śladzie koraliki kredkami w ulubionych kolorach mamy. Stara się połączyć ze sobą

jak najwięcej koralików.

Środki dydaktyczne: W karta A3 nr 14 „Korale dla mamy”

4. Portret mojej mamy – zabawa utrwalająca umiejętność układania konsekwentnych serii.

Dziecko nakleja brakujące kwiaty na wianku w kartach pracy. W stworzeniu właściwego układu mogą

pomóc kontury umieszczone w miejscu brakujących fragmentów. Wewnątrz kompozycji dziecko rysuje portret swojej mamy.

Środki dydaktyczne: KP4 s. 21

 

Krąg tematyczny

 Prosimy Rodziców o wydrukowanie lub przerysowanie poniższej tabeli i systematyczne zaznaczanie razem z dzieckiem wykonanych zadań. Wypełnioną tabelę należy zachować wraz z pracami dzieci. 

Zadania można realizować z dzieckiem o dowolnej porze dnia, można również dzielić je na krótkie etapy biorąc pod uwagę predyspozycje dziecka.

Tablica-zadań.jpg

Temat kompleksowy: Dobre i niedobre bajki na ekranie

18 – 22.05.2020 r.

Poniedziałek 18.05.2020r.

Temat: Ach, ta telewizja !

 

Cele:

Dziecko: 

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             uważnie słucha opowiadania; 

•             odpowiada na pytania; 

•             próbuje ocenić postępowanie bohatera opowiadania;

•             zna różne sposoby spędzania wolnego czasu; 

•             składa obrazek z części;

 

1. Zestaw zabaw ruchowych „Gimnastyka z pluszakami” - dziecko wybiera sobie maskotkę, z którą będzie ćwiczyć. 

Skaczemy – zabawa skoczna. Dziecko wkłada maskotkę między kolana i skacze po pokoju tak, aby maskotka nie wypadła spomiędzy nóg.

 

Winda – zabawa wzmacniająca duże grupy mięśni. Dziecko siedzi na podłodze z wyprostowanymi nogami i trzymaj maskotkę stopami. Następnie kilka razy, bardzo wolno podnosi i opuszcza stopy, starając się utrzymać pluszaka.

 

Zmęczone maskotki – zabawa z elementami czworakowania. Dziecko czworakuje po całym pokoju z maskotką na plecach. Stara się jak najdłużej utrzymać zabawkę na plecach.

 

Złap mnie! – zabawa z elementami rzutu. Dziecko w parze z rodzicem, stają w odległości około dwóch metrów od siebie. Delikatnie rzucają wybraną maskotkę do siebie nawzajem.

 

Z nogi na nogę – zabawa wzmacniająca duże grupy mięśni. Dziecko siada w siadzie rozkrocznym, kładzie sobie maskotkę na stopie, a następnie ręką podnosi ją wysoko i kładzie na drugiej stopie. Zabawę powtarzamy kilka razy.

 

Środki dydaktyczne: maskotki.

 2. W telewizji – rozmowa kierowana.

Dziecko opisuje to, co lubi i czego nie lubi oglądać w telewizji. Odpowiadają na pytania: Jakie są Twoje ulubioneprogramy telewizyjne? Jakie bajki oglądasz? Jakdługo oglądasz programy i bajki? Co oznaczają znaczki w lewym górnym rogu telewizora? Następnie dziecko wspólniez rodzicem na dużej kartce tworzą rankingbajek i programów, które są warte obejrzenia i tych,których dzieci powinny unikać. Przy „dobrych”bajkach (pokazujących pozytywne wzorce wartości,jak np. przyjaźń, pomoc słabszym, tolerancja,budujących pozytywny stosunek do świata i wiaręw siebie) rysują uśmiechnięte buzie, przy „złych” (wzbudzających lęk i niepokój, pokazujących agresję) – smutne.

 

Środki dydaktyczne: duża kartka, mazak.

 

3.„O Jacku, który ciągle oglądał telewizję”– słuchanie opowiadania B. Mrozińskiej

  1. temat spędzania czasu wolnego.

Drogie dzieci! Na pewno nie znacie Jacka, bo kto może go poznać, skoro ciągle siedzi w swoim pokoju i ogląda telewizję! Jego koledzy z przedszkola często przychodzili do niego, aby zaprosić go do zabawy na podwórku, ale Jacek nigdy nie ma czasu.
W poniedziałek ogląda wszystkie bajki i reklamy.
We wtorek ogląda wszystkie bajki i szuka ciekawych programów dla dzieci.
W środę ogląda wszystkie bajki i programy przyrodnicze.
W czwartek ogląda wszystkie bajki i telenowele.
W piątek ogląda wszystkie bajki i programy muzyczne.
W sobotę ogląda wszystkie bajki i filmy dla dorosłych.
W niedzielę ogląda wszystkie bajki i to, na co ma ochotę.
Oj, Jacku, Jacku! Popatrz, jak wyglądasz !? Straciłeś dobrych kolegów! Twoim przyjacielem jest tylko telewizor!

 

Rozmowa na temat opowiadania, ocena postępowania bohatera:

-Co robi Jacek, kiedy wraca z przedszkola?

-Co   innego Jacek mógłby robić po powrocie z przedszkola?

-Dlaczego czas wolny  spędzany przez Jacka nie należy do odpowiednich?

Dokańczanie zdania przez dziecko: ,,W wolnym czasie najchętniej…”

Dziecko opowiada co lubi robić w czasie wolnym oraz czy spędza swój czas podobnie,  jak bohater opowiadania- Jacek.

4.  Bajkowe puzzle– rodzic proponuje dziecku układanie puzzli z ulubionymi postaciami bajkowymi.

Następnie dziecko wykonuje zadanie w kartach pracy – układa i przykleja z wyklejanki robota, rysuje robota wg własnego pomysłu.

Środki dydaktyczne: KP4 s. 4, puzzle z postaciami z bajek.

 

Wtorek 19.05.2020r.

Temat: Dobre gry i zabawy

 

Cele:

Dziecko:

•             segreguje przedmioty ze względu na podaną cechę;

•             doskonali umiejętność wykluczania ze zbioru;

•             ustala położenie przedmiotów w przestrzeni;

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             słucha uważnie piosenki;

•             podejmuje próbę śpiewu piosenki.

1. Robimy porządki– zabawa matematyczna, klasyfikacja, przeliczanie, porównywanie liczebności zbiorów

Rodzic gromadzi przed dzieckiem różne liczmany, np.: patyczki, kapsle, guziki, klocki. Zadaniem dziecka jest posegregowanie wszystkich przedmiotów, przeliczenie ich, wskazanie, których jest najwięcej, których – najmniej.

Środki dydaktyczne:liczmany.

Co nie pasuje?– zabawa doskonaląca umiejętność wykluczania ze zbioru.

Rodzic układa przed dzieckiem po kilka liczmanów. Zadaniem dziecka jest wskazanie przedmiotu, który nie pasuje do pozostałych. Przykładowe zestawy liczmanów: trzy patyczki i kapsel, dwa klocki i patyczek, cztery kapsle i guzik.

Środki dydaktyczne:liczmany.

Ułóż tak, jak słyszysz– zabawa doskonaląca koordynację wzrokowo-słuchową.

Przed dzieckiem leżą liczmany. Rodzic wymienia kolejne przedmioty, np.: zielony patyczek, czerwony guzik, żółty kapsel, a dziecko układa je przed sobą w kolejności podanej przez rodzica.

Na zakończenie dzieci wykonują zadanie w kartach pracy – kolorują obrazek według kodu.

Środki dydaktyczne:liczmany, KP4 s. 5, kredki.

2.Zabawki – zabawa muzyczno-ruchowa.

Dziecko – zabawka porusza się zgodnie z akompaniamentem wygrywanym przez rodzica na bębenku lub innym instrumencie. W czasie przerwy w muzyce naśladuje sposób poruszania się wywoływanych zabawek, np.:

misie – dziecko chodzi na czworakach,

laleczki – kręci piruety,

pajacyki – skacze w miejscu, rozkładając ręce i nogi.

Środki dydaktyczne:bębenek lub inny dostępny instrument

3.Gdzie mieszkają zabawki?– zabawa doskonaląca orientację w przestrzeni.

Dziecko rozmieszcza zabawki pod dyktando rodzica, np.: Brązowy miś mieszka na parapecie. Lalka mieszka na półce obok czerwonego samochodu itp.

Środki dydaktyczne:zabawki.

 

4.Świat realny jest genialny – osłuchanie z piosenką i próba nauki refrenu.

https://www.youtube.com/watch?v=SPZzZ-4Xo14

 

Świat realny jest genialny

Wiem, telefon fajna sprawa
To nauka i zabawa
Tylko powiedz, czy przypadkiem
czasu on Ci zbyt nie kradnie

W gry się można bardzo wkręcić
No i dziurę mieć w pamięci
Słońce już się gdzieś schowało
A na wszystko czasu mało

Świat realny jest genialny
Odłóż swój telefon zatem
Otwórz oczy, wyjdź na spacer
No i zachwyć się tym światem

Chcę Was spytać, czy już wiecie
Jak bezpiecznie w Internecie
Spędzać swoje wolne chwile
Ma rozsądnie być, i tyle!

Zdjęcia chroń, to ważna sprawa
I z obcymi nie rozmawiaj
Z kim rozmawiasz, czasem nie wiesz
Może to ktoś nie dla Ciebie.

Myśl dwa razy, zanim swoje zdjęcie komuś wyślesz
W Internecie to ogólnie warto myśleć
Nie podawaj tam adresu i nazwiska
Brzydkie słowa są nieładne i przezwiska

Kiedy trafisz na coś tylko dla dorosłych
Wyłącz szybko, to sposób bardzo prosty
I pamiętaj - warto biegać, warto chodzić
Bo siedzenie w Internecie może szkodzić

 

Środa 20.05.2020r.

Temat: Tablet i smartfon

 

Cele:

Dziecko:

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             uważnie słucha;

•             odpowiada na pytania;

•             wciela się w role;

•             współpracuje z osobą dorosłą;

•             tworzy pracę plastyczną;

•             używa zwrotów grzecznościowych podczas powitania i pożegnania;

1. Zestaw zabaw ruchowych „Gimnastyka z pluszakami” – opis zabaw przy temacie Ach, ta telewizja! (poniedziałek 18.05.2020).

 2. "Co to za urządzenie?"- zabawa dydaktyczna.

Rodzic wkłada do worka lub pudełka telefon i tablet, dziecko za pomocą dotyku musi odgadnąć co to jest. Następnie obejrzyjcie obrazki przedstawiające telefony z różnych epok. Wskażcie podobieństwa i różnice. Spróbujcie ułożyć obrazki od tych najstarszych telefonów do najnowszych. Odpowiedzcie teraz na kilka pytań:

Kto ma w domu telefon?

Jaki to telefon?

Jakie sprawy można załatwić przez telefon?

Czy Ty używasz telefonu?

Jak myślisz czy długie spędzanie czasu z telefonem lub tabletem jest zdrowe?

Poproście teraz rodziców o przeczytanie wiersza:

 

"Halo! Kto mówi?"

-Halo, halo! Czy jest Krycha?

-A kto mówi?

-Ja! Nie słychać?

-Krysia śpi... jest środek nocy.

-Eee...kwadransik po północy...

Nigdy nie śpię o tej porze,

Więci Krycha spać nie może!

To co, mogę z nią pogadać?

Halo!

Czy rozmawiasz przez komórkę,

czy słuchawkę masz ze sznurkiem,

czy do kumpla dzwonisz z budki,

by pogadać pół minutki,

czy wygodnie siedzisz w domku

i obdzwaniasz tłum znajomków-

najpierw przedstaw się. Koniecznie!

Bo (choć brzmi to niedorzecznie)

trudniej poznać cię po głosie

niż po uszach lub po nosie.

Agnieszka Frączek

 

Źródło: Agnieszka Frączek, Dobre obyczaje, czyli w lekkim tonie o bon tonie, Arkady, Warszawa 2008, s. 18–19.

Jak oceniacie zachowanie osoby, która dzwoniła do Krysi?

Czego nie zrobiła osoba, która dzwoniła?

Dlaczego tak ważne jest, aby się przedstawić, kiedy do kogoś dzwonimy?

Czy wypada dzwonić do kogoś w środku nocy?

Wykonajcie kartę pracy w książce KP4 s.3 - określanie uczucia i wklejanie obrazków w odpowiednie miejsca.

Środki dydaktyczne:telefon, tablet, zdjęcie Alexandra Grahama Bella, ilustracje przedstawiające stare i nowe telefony; karta pracy KP4 s.3.

3. "Piszemy Sms-y"- zabawa muzyczna, kształtująca poczucie tempa.

Zaproście do zabawy rodzeństwo lub kogoś dorosłego. Siadacie jeden za drugim, tak byście mogli "pisać" na plecach osoby przed Wami. Rodzic wystukuje rytm albo klaszcze w zmiennym tempie: wolno, szybko, bardzo szybko. Waszym zadaniem jest dopasowanie ruchów palców do gry.

4."Telefon"- zabawa plastyczno-techniczna.

Do wykonanie telefonu potrzebne będą 2 opakowania po jogurtach lub plastikowe kubki, nitka. Ozdabiamy kolorowo, według własnego pomysłu kubki, następnie z pomocą osoby dorosłej robimy dziurki w dnie każdego kubka i przeciągamy sznurek, który połączy 2 kubki. Na każdym końcu zawiązujemy solidny supeł. Gdy jedna osoba mówi do swojego kubeczka, druga słucha przykładają kubeczek do ucha. Nitka przenosi drgania, więc aby telefon działał musi być napięta.

"Telefonujemy"- odgrywanie scenek w parach z wykorzystaniem zrobionych telefonów.

„Telefonowanie” do siebie i rozmawianie na dowolne tematy. W czasie zabawy dziecko stosuje zwroty grzecznościowe podczas powitania i pożegnania.

Środki dydaktyczne: plastikowe kubki, opakowania po jogurtach, kefirach lub lodach, nożyczki, kolorowy papier samoprzylepny, wykałaczki lub zapałki, nitka; telefony wykonane przezdzieci.

5."Dzwoni telefon"- zabawa orientacyjno-porządkowa.

Na podłodze leżą rozłożone klocki- telefony. Dziecko spaceruje między telefonami, a gdy usłyszy dźwięk dzwoniącego telefonu, podnosi wybrany klocek i naśladuje rozmowę telefoniczną.

 

Czwartek 21.05.2020r.

Temat: Spędzamy czas bez multimediów

 

Cele:

Dziecko:

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             uważnie słucha;

•             odróżnia elementy świata fikcji od rzeczywistości;

•             odpowiada na pytania;

•             tworzy zdrobnienia;

•             tworzy budowle z różnych materiałów;

•             bawi się bezpiecznie, przestrzegając ustalonych zasad;

•             śpiewa melodię na sylabach odpowiadających odgłosom zwierząt;

•             słucha utworu muzycznego;

•             swobodnie improwizuje tekst piosenki.

1. „Zabawne ruchy” – zabawa naśladowcza.

 

Dziecko lub osoba dorosła demonstruje zabawny sposób poruszania się. Uczestnik zabawy ją naśladuje. Po chwili następuje zmiana.

 2. "Nudzimisie - pierwsze spotkanie" - słuchanie opowiadania.

Wszystko zaczęło się pewnego jesiennego popołudnia. Szymek siedział na środku pokoju, otoczony zabawkami i krzyczał, ile sił w gardle:

-Nudzi mi się! Nudzi mi się!

Niestety, nikt na ten oczywisty i wyrażony dość głośno fakt, nie zareagował. Starsza siostra Szymka, Aga, udawała, że nic się nie dzieje. Być może według niej naprawdę nic godnego uwagi się nie działo. Przecież słuchała tego okrzyku niemal codziennie. Tata siedział schowany tam, gdzie mógł najdalej, czyli w łazience, i udawał, że jest bardzo zajęty naprawianiem wieszaka. Natomiast mama Szymka była święcie przekonana, że okrzyk syna nie dotyczy jej osoby, ale skierowany jest właśnie do taty. Wobec takiego braku zainteresowania chłopiec siedział wśród zabawek i krzyczał bez przerwy. Wreszcie tata stracił cierpliwość. Westchnął ciężko i poszedł do pokoju. Spojrzał na podłogę zasłaną zabawkami i zapytał: GDZIE?

-Co gdzie? – zapytał w odpowiedzi Szymek.

-Gdzie są te NUDZIMISIE?

-NUDZIMISIE?! – nie rozumiał Szymek.

-No tak, przecież wołasz je od pięciu minut bez przerwy – stwierdził tata. Szymek uznał, że tata najwyraźniej żartuję z jego poważnego problemu, jakim było nudzenie się i wykrzywił buzię w grymasie niezadowolenia. Tata chyba nie żartował, bo rozejrzał się po pokoju, zajrzał nawet we wszystkie najciemniejsze kąciki i powiedział tonem odkrywcy:

-Nie ma!

-Czego nie ma? – ponownie nie zrozumiał chłopiec.

-Raczej kogo! Nudzimisiów oczywiście.

-Taatoo…! – wykrzyknął zdenerwowany Szymek.

-Zaraz, zaraz! – zawołał z kolei tata i podszedł do synka. – To ty nie wiesz nic o nudzimisiach?

-Niee… – odparł chłopczyk i otworzył buzię ze zdziwienia. W swoim długim pięcioletnim życiu słyszał o najróżniejszych bajkowych stworzeniach, ale o nudzimisiach NIGDY.

Tata usiadł na podłodze i zaczął mówić tajemniczym głosem, niemal szepcząc:

-Bo wiesz… daleko stąd, ale nie wiadomo gdzie,… zresztą może jest to nawet najzupełniej blisko, ale nikt tam nie był, więc nie wiem na pewno, jest bajkowo piękna kraina. W tej krainie mieszkają NUDZIMISIE, które zawołane przez nudzące się dzieci przychodzą tu, żeby się z nimi pobawić

-Nie wierzę! – zawołał Szymek, wydymając usta.

-Nie, to nie-tata udał obrażonego i wstał z podłogi. – Ale kiedy się je woła i woła, to one naprawdę mogą przyjść.

-Nieee…? – ni to zapytał, ni to zaprzeczył Szymek, ale jakoś bez przekonania.

-Właśnie, że tak-zdecydowanie potwierdził tata.

-Trzeba się tylko uważnie przyglądać, żeby ich nie pomylić

-Z czym można je pomylić? – zaciekawił się chłopiec.

-Noo…na przykład z myszami-powiedział tata trochę niepewnie.

-Ale u nas nie ma myszy-odparł Szymek i z powątpiewaniem rozejrzał się po podłodze.

-No niby nie ma… jak dotąd-zgodził się tata.-Jednak patrząc na ten bałagan na podłodze, myślę, że spokojnie mogłyby się tu schować, a ty byś ich nie zauważył.

Szymon rozejrzał się wokół siebie i uznał, że tata ma absolutną rację. Między zwierzątkami, żołnierzykami, samochodami, grami, klockami różnego rodzaju można by było schować rodzinę myszy, albo całą wioskę z nudzimisiami i pewnie niełatwo byłoby ją dostrzec. Porządek nie był najwyraźniej czymś, do czego Szymek przykładał większą wagę. Czasami rodzice układali na półkach wszystkie zabawki synka, żeby mu pokazać, jak ma to robić. Jednak najdalej po jednej czy dwóch godzinach większość z nich okazywała się Szymkowi niezwykle potrzebna i to właśnie na podłodze. Tu też, jeżeli w ogóle, należało się spodziewać niespodziewanych gości.

Widząc zamyśloną buzię chłopca, tata oddalił się pospiesznie z pokoju. Robił to po cichu, żeby nie wyrywać synka z zamyślenia, które dawało domownikom niejaką nadzieję na chwilę spokoju.

Kiedy już Szymek został sam, stwierdził, że nadal nie wie, w co się pobawić, a na dodatek nie ma taty, który w razie potrzeby mógł coś fajnego wymyślić. Zawołał więc, tak dla zasady, ale tym razem niezbyt głośno „Nudzi mi się!… i zaczął majstrować przy budowli z klocków. Siedział i budował spokojnie, aż nagle usłyszał KICHNIĘCIE. Wprawdzie było to bardzo cichutkie kichnięcie, ale mimo to wyraźne. Dochodziło zza wielkiego pudła na zabawki.

-Aaa… psik! – poniosło się znowu po pokoju i Szymek przestraszył się nie na żarty. Spojrzał zaciekawiony sponad sterty klocków i zobaczył małego stworka w śmiesznym zielonym ubranku.

-Jeeju-westchnął chłopiec i schował się za pudłem. Stworek nie ukrywał się jednak wcale i szybko wyszedł z kącika wprost na niego. Szedł tak jakby nie widział chłopczyka. Kiedy był już obok Szymonkowej stopy, ten cofnął ją i schował pod siebie.

-Aaa!!! – stworek wrzasnął na całe gardło, podskakując do góry, po czym uniósł głowę i spojrzał na właściciela tej potężnej nogi. Widząc, że ten też jest wystraszony, zrobił odważną minę i zapytał niezbyt wyraźnie:

-Boisz się mnie?

-Nie-odparł Szymek że strachem, kiwając przy tym głową tak, jakby się bał.

-Ja też się nie boję – stwierdził stworek niepewnie, przyglądając się Szymkowi bardzo, ale to bardzo uważnie. Nie mniej uważnie przyglądał się gościowi Szymon. Było to jednak trudne zadanie, ponieważ stworek był mały i wciąż się kręcił. Chłopiec. Zauważył tylko, że przybysz ma bardzo duże uszy, które to podnosiły się, to opadały. Czasami nawet zwijały się w rulonik i wtedy wyglądały naprawdę śmiesznie.

-Ty nie mas ogonka? – zdziwił się nagle stworek.

-Pewnie, że nie mam – zaśmiał się Szymek. – Ludzie przecież nie mają ogonków – dodał, wyjaśniając tym samym, że fakt nieposiadania przez niego ogonka jest zupełnie naturalnym zjawiskiem.

-Coś mi się musiało pokręcić – tłumaczył nieznajomy, rozglądając się po pokoju.

-To jak mas na imię? – zapytał nagle, zmieniając temat rozmowy. Bo ja jestem Hubek… NUDZIMIŚ Hubek – dodał po krótkiej chwili.

Spróbujcie odpowiedzieć na pytania:

-Jak zachowywał się Szymek?

-Jak wyglądał pokój chłopca?

-Co powiedział Szymkowi tata?

-Kogo chłopiec spotkał w swoim pokoju?

-Jak myślisz, co Szymek będzie robił z Hubkiem?

-Jakie masz sposoby na nudę?

-Jak myślisz, czy NUDZIMIŚ naprawdę pojawił się w pokoju chłopca? Czy był to tylko wytwór jego wyobraźni?

Rafał Klimczak

Źródło: R. Klimczak, Nudzimisie, wyd. Skrzat, Kraków 2011, s. 5–13.

3. "Dom - domek" - zabawa słowna.

Zadaniem dziecka jest podanie zdrobnienia do usłyszanego rzeczownika. 
np. Lalka - laleczka, dziewczyna - dziewczynka, samochód - samochodzik.

"Domek dla nudzimisia" - zabawa konstrukcyjna. Zbudujcie domek z klocków, poduszek, koców, pudełek itp.

Środki dydaktyczne: klocki, poduszki, koce, pudełka itp.

"Ścieżka do domu" - zabawa ruchowa doskonaląca zmysł równowagi.

Rodzic rozkłada gazety w różnych miejscach, w odległości nie większej niż jeden krok od siebie. Dziecko spaceruje po gazetach w dowolnych kierunkach. W trakcie zabawy rodzic zmienia ułożenie gazet lub zabiera niektóre z nich. Spacer staje się coraz trudniejszy. Dziecko musi dotrzeć do domku „nudzimisia”.

Środki dydaktyczne: gazety

4."Miau, hau!”– zabawa ortofoniczna na podstawie piosenki „Urodziny lwa”.

Dziecko osłuchuje się z nagraniem piosenki. Rodzic prosi o podanie nazwy innych zwierząt, o których nie mówią słowa piosenki, a mogłyby zostać zaproszone na bal. Następnie wspólnie śpiewają zwrotki piosenki a capella. Do zabawy można wykorzystać akompaniament do piosenki. Przed refrenem rodzic podaje nazwę jakiegoś zwierzęcia (np. kot, pies, kaczka, mysz itp.), a dziecko śpiewa melodię każdego refrenu na sylabie, która odpowiada odgłosowi wymienionego zwierzęcia (miau, hau, kwa, pii). Piosenkę należy zaśpiewać dwa razy z innymi odgłosami zwierząt.

Środki dydaktyczne:CD Piosenki nr 26 „Urodziny lwa”, krzesełko

„ Nuda to wielka paskuda” – improwizacja ruchowa.

 

Posłuchajcie piosenkę „Nuda to wielka paskuda” ze „Śpiewnika Piotra Rubika”: https://www.youtube.com/watch?v=Sb1pNaaoOQI , spróbujcie przedstawić ją ruchem.

Chodzę, chodzę,

Nic nie robię,

Leżeć, siedzieć też jest źle,

Bajki, książki, klocki, kredki,

Żadne z nich nie cieszy mnie,

Mama radzi: "Idź na spacer."

A ja na to: "Nie chcę, nie."

Już mam dość mojego stanu,

Bo tak bardzo męczy mnie,

Męczy mnie, męczy mnie,

Męczy mnie, hej!

Refren:

Nuda, nuda,

Straszna z niej paskuda,

Nie pozwala cieszyć się.

Nuda, nuda,

Straszna z niej paskuda,

Nagle wszystko mało fajne staje się.

Kiedy nuda Cię dopada,

Szybko myśl, co zrobić z nią,

Twe pomysły i fantazje,

Mogą nudzie utrzeć nos,

Niech nie myśli, że jej wolno,

W taki stan zapędzić Cię,

Jesteś pomysłowym gościem,

Tej paskudzie nie daj się.

Nie daj się, nie daj się,

Nie daj się, hej!

Refren

Bo przez nudę,

Bo przez tę paskudę,

Wcale nie rozwijasz się,

Ach, ta nuda! Ach ta zła paskuda!

Nigdy nie poddawaj się.

Refren x2

Cza-cza,cza!

 

Piątek 22.05.2020r.

Temat: Multimedia przedszkolaka

 

Cele:

Dziecko:

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             poszerza słownictwo;

•             współpracuje w parze;

•             doskonali umiejętności grafomotoryczne;

•             wykonuje pracę plastyczno – techniczną;

•             doskonali umiejętność posługiwania się nożyczkami;

•             rozwija kreatywność i wyobraźnię.

1."Czego brakuje?" zabawa doskonaląca spostrzeganie wzrokowe.

Proszę, aby rodzice ułożyli w szeregu 4 zabawki. Dziecko je nazywa i określa ich kolor. Następnie odwraca się, a rodzic chowa jedną zabawkę. Zadaniem dziecka jest określenie, czego brakuje. Stopniowo możemy zwiększać liczbę przedmiotów.

 

2."Dawniej i dziś" zabawa dydaktyczna.

Spójrzcie na obrazki, które Wam przesłałam. Przedstawiają one urządzenia elektroniczne (w załączniku) używane dzisiaj i kiedyś. Obejrzyjcie obrazki, spróbujcie nazwać te urządzenia i określcie do czego służą. Dobierzcie te przedmioty w pary.

"Maszyna do pisania" masażyk z wykorzystaniem wierszyka, zabawa w parach. Popatrzcie na obrazek maszyny do pisania. Dzisiaj zastąpiły ją komputery. Zaproście do zabawy rodzeństwo, mamę, tatę. Usiądźcie jedno za drugim. Osoba siedząca z tyłu wykonuje masażyk. Potem jest zamiana. Proszę jeszcze, aby rodzic pokazał dziecku jak wygląda litera A, B, C, kropka i przecinek. Zaczynamy:

Maszyna do pisania

Wkręcamy papier do maszyny do pisania-ostrożnie "przekręcamy" uszka dziecka do przodu

Wygładzamy kartkę papieru- gładzimy plecy wewnętrzną stroną dłoni

i piszemy: A, B, C, kropka, przecinekpiszemy palcem A, B, C, stawiamy dużą kropkę i przecinek

i przesuwamy wałek- chwytamy za głowę, z wyczuciem, lecz stanowczo przechylamy ciało na bok.

 3. "Uwaga zdjęcie"- zabawa bieżna.

Dziecko biega po pokoju, na hasło Zdjęcie, zatrzymuje się i przyjmuje ciekawą pozę. Zabawę powtarzamy kilka razy.

 4. „Jestem fotografem” – praca plastyczna.

Wykonaj swój aparat fotograficzny. Wytnij kształt aparatu fotograficznego z kolorowego bloku technicznego, wytnij z pomocą rodzica obiektyw. Tył aparatu podklej sztywną kartką – to będzie miejsce na kliszę. Następnie wytnij kliszę fotograficzną, a w jej kadrach „narysuj” swoje zdjęcia. Szablon aparatu i kontury kliszy oraz sposób wykonania jest w przesłanym załączniku.

Środki dydaktyczne: blok techniczny, kolorowe kartki, nożyczki, klej, kredki.

 

 

Krąg tematyczny

 Prosimy Rodziców o wydrukowanie lub przerysowanie poniższej tabeli i systematyczne zaznaczanie razem z dzieckiem wykonanych zadań. Wypełnioną tabelę należy zachować wraz z pracami dzieci. 

Zadania można realizować z dzieckiem o dowolnej porze dnia, można również dzielić je na krótkie etapy biorąc pod uwagę predyspozycje dziecka.

Tablica-zadań.jpg

Temat kompleksowy: Moje ulubione książeczki

11 – 15.05.2020 r.

Poniedziałek 11.05.2020r.

Temat: Odwiedzamy bibliotekę

Cele:

Dziecko:

•             rozwija sprawność fizyczną, precyzję ruchów w toku zabaw i ćwiczeń ruchowych;

•             uważnie słucha tekstu czytanego przez rodzica i udziela odpowiedzi na pytania dotyczące jego treści;

•             formułuje pytania, na które chciałoby uzyskać odpowiedź;

•             wie, w jakim celu istnieją biblioteki i zna zasady korzystania z nich;

•             opowiada o swoich ulubionych książkach;

•             zna zawody, które związane są z procesem powstawania i dystrybucji książek.

Aktywność dziecka:

1. „Bajkowa gimnastyka”zestaw ćwiczeń porannych

  • Czerwony Kapturek – bieg po obwodzie koła, na umówiony sygnał wykonanie skłonu raz do prawej nogi, raz do środka i raz do lewej nogi, naśladowanie Czerwonego Kapturka, który zbiera kwiaty.
  • Pinokio – wykonanie pajacyków, naśladowanie skaczącego Pinokia.
  • Siedmiu krasnoludków – spacer po obwodzie koła w pozycji kucznej, z trzymaniem dłońmi za kostki, naśladowanie krasnoludków maszerujących do pracy.
  • Mała Syrenka – leżenie na plecach, równoczesne unoszenie do pionu i opuszczanie złączonych oraz wyprostowanych w kolanach nóg, naśladowanie syrenki, która pluska ogonem.
  • Kubuś Puchatek – napinanie i rozluźnianie mięśni brzucha – jak Kubuś, który jest raz głodny, a innym razem najedzony.
  • Jaś i Małgosia – stanie w parach, z twarzami zwróconymi do siebie nawzajem, chwytanie się nawzajem za ramiona i wykonanie skłonu w przód, naśladowanie dzieci, które szukają na ścieżce kamyczków wyrzuconych przez Jasia z kieszeni.
  • Kot w butach – wykonanie kociego grzbietu (naprzemienne zaokrąglanie i prostowanie pleców w pozycji podpartej w klęku).
  • Królowa Śniegu – powolny spacer po obwodzie koła, nabieranie powietrza nosem, wypuszczanie ustami, naśladowanie Królowej Śniegu, która mrozi świat swoim oddechem.

2. W bibliotece”– rozmowa inspirowana opowiadaniem Zofii Staneckiej „Basia i biblioteka” i własnymi doświadczeniami dzieci.

Rodzic rozmawia z dzieckiem o zachowaniu w bibliotece. Odtwarza nagranie opowiadania „Basia
i biblioteka
” Zofii Staneckiej (audiobook). Dziecko po wysłuchaniu opowiadania dzieli się swoimi doświadczeniami związanymi z biblioteką. Może też opowiedzieć, jakie wydarzenia zostały opisane
w opowiadaniu. Na podstawie informacji uzyskanych z opowiadania rodzic z dzieckiem wyjaśniają, czym zajmuje się pisarz, czym ilustrator, a czym bibliotekarz.

Warto także porozmawiać z dzieckiem, jakie są zasady przebywania w bibliotece, co wolno, a czego nie podczas pobytu w bibliotece.

Środki dydaktyczne:Z. Stanecka, M. Oklejak, Basia i biblioteka, wyd. Egmont, Warszawa 2017.

3. „Jak należy się zachowywać w bibliotece?”– zabawa naśladowcza.

Rodzic przygrywa na dostępnym instrumencie, a dziecko porusza się do rytmu. Podczas przerwy, rodzic wymienia i demonstruje czynności wykonywane w bibliotece, np.: W bibliotece można czytać książki. W bibliotece należy pokazać swoją kartę biblioteczną. W bibliotece zachowujemy się cicho. W bibliotece jedzenie i picie trzeba schować do plecaka. Następnie dziecko naśladuje wymienione czynności.

Środki dydaktyczne: dostępny instrument.

4. „Moja ulubiona książka”– zabawa słownikowa; rozmowa z wykorzystaniem ulubionej książki dziecka, uzupełnianie karty pracy.

Dziecko wybiera swoją ulubioną książkę ze swojej biblioteczki. Wyjaśnia dlaczego tą pozycję książkową wybrał/wybrała, opowiada o swoich ukochanych bohaterach, podejmuje próby opowiadania, o czym jest wybrana lektura.

Następnie dziecko ogląda ilustrację umieszczoną w karcie pracy. Dopasowuje właściwą książkę do śladu na półce, a następnie rysuje drogę między bibliotecznymi półkami od dziecka do jego ulubionej książki.

Środki dydaktyczne: KP4 s. 10–11, ulubiona książka dziecka, ołówek.

 

Wtorek 12.05.2020r.

Temat: Nasze ulubione bajki

Cele:

Dziecko:

•             uwrażliwia się na budowę piosenki;

•             porusza się do rytmu;

•             ogląda różne książki;

•             przelicza książki na półce;

•             potrafi wymienić cechy książki i przyporządkować ją do określonej kategorii.

Aktywność dziecka:

1. „Bajkowa gimnastyka”zestaw ćwiczeń porannych (opis zabaw ruchowych 11.05.2020). Warto ćwiczyć codziennie, aby rozwijać sprawność ruchową dziecka.

2. „Jakie znam książki?”– zabawy z kategoryzowaniem.

Rodzic z dzieckiem gromadzą rożnego rodzaju książki. Zadaniem dziecka jest zastanowienie się, jak można posegregować te wszystkie książki. Dziecko może spróbować samodzielnie lub z pomocą rodzica

wymyślać różne kryteria, np. książki małe i duże, książki o twardych i miękkich stronach, książki o określonej tematyce, książki z ilustracjami, książki wyłącznie z obrazkami, książki wyłącznie z literami. Po każdej próbie kategoryzowania, dziecko przelicza książki w danej kategorii. Może też zapisać ich liczbę, rysując na kartce odpowiednią ilość kresek.

Środki dydaktyczne:różne książki, kartka, flamastry

3. „Ile książek jest na tej półce?”– zabawa matematyczna.

Rodzic nakleja na dywanie 4–6 pasków z taśmy malarskiej (lub układa sznurki/skakanki), informując, że są to półki na książki. Dziecko rzuca kostką do gry, przelicza liczbę oczek i układa na wyznaczonej półce odpowiednią liczbę książek (książkami mogą być wycięte z gazet przez dziecko prostokąty). Potem dziecko wskazuje półkę, która ma najwięcej książek oraz tę, na której jest ich najmniej. Jeśli są półki, na których znajduje się taka sama liczba sztuk, mogą także je wskazać. Po wykonaniu zadania z wykorzystaniem konkretnych przedmiotów, dziecko samodzielnie liczy, ile jest książek na ilustracji w kartach pracy. Dziecko może również dorysować trzy książki w dowolnie wybranych miejscach. Zadaniem dziecka jest także narysowanie kresek w liczbie odpowiadającej liczbie książek znajdujących się na każdej półce i wskazanie półki z największą i najmniejszą liczbą książek.

Środki dydaktyczne:KP4 s. 12, taśma malarska, książki, kostka

4. „Biedroneczki są w kropeczki”– zabawy muzyczne; nauka piosenki „Kropki biedronki”.


1. Ile kropek ma biedronka?

Dwie, a może trzy?

Trudno zliczyć, daję słowo.

Czy pomożesz mi?

Ref. Jedna, druga, trzecia, czwarta,

piąta, szósta kropka.

Jest i siódma, policz z nami,

gdy biedronkę spotkasz. (bis)

2. Ach! Te kropki, te kropeczki...

Kłopot wielki mam,

bo te małe biedroneczki

chodzą tu i tam.

Ref. Jedna, druga, trzecia, czwarta,

piąta, szósta kropka.

Jest i siódma, policz z nami,

gdy biedronkę spotkasz. (bis)


„Biedronkowy masażyk”– zabawa relaksacyjna przy piosence. Podczas utrwalania piosenki rodzic z dzieckiem podejmują zabawę – masażyk. Podczas zwrotek dziecko rysuje na plecach osoby dorosłej ścieżkę, którą podąża biedronka. Podczas refrenu puka delikatnie palcami – rysując kropki w pulsie ćwierćnutowym. Przy powtórzeniu nagrania piosenki, następuje zmiana ról.

Środki dydaktyczne:CD Piosenki nr 28 „Kropki biedronki”.

„Pachnące kwiatki”– zabawa ruchowo-oddechowa.

Podczas utworu „Walc kwiatów”, dziecko improwizuje ruch do muzyki zgodnie z jej tempem i charakterem z użyciem chustki/apaszki. Po chwili rodzic wycisza utwór, a dziecko zatrzymuje się w miejscu i zgniata chustkę/apaszkę, chowając ją w dłoniach. Po chwili dziecko lekko uchyla dłonie; chustka przypomina rozwijające się pąki kwiatów. Dziecko naśladuje wąchanie kwiatów: szybko wdech nosem, powoli wypuszczanie powietrza ustami. 

Środki dydaktyczne:CD Utwór nr 23 „Walc kwiatów”, chustka/apaszka.

 

Środa 13.05.2020r.

Temat: Czerwony Kapturek

Cele:

Dziecko:

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             opowiada treść bajki;

•             ocenia zachowanie bohaterów bajki;

•             układa historyjkę obrazkową zgodnie z chronologią wydarzeń;

•             prawidłowo trzyma nożyczki;

•             sprawnie wycina rysunki konturowe;

•             rozwija motorykę małą.

Aktywność dziecka:

1. Ćwiczenia gimnastyczne z gazetami:

  • „Stań na gazecie” – zabawa orientacyjno-porządkowa.

Na dywanie rozłożone są gazety, dziecko spaceruje po pokoju. Na hasło: Stań na gazecie staje na najbliższej gazecie, starając się, aby stopy nie wychodziły poza nią. Ćwiczenie powtarzamy kilka razy.

  • „Podrzuć i złap” – ćwiczenie grzbietu i karku.

Dziecko w leżeniu przodem robi z gazet kule i na hasło: Podrzuć i złap, bez opierania się łokciami o podłogę, obiema rękoma podrzuca i łapie papierowe kule.

  • „Nie upuść kuli” – ćwiczenie mięśni brzucha i stóp.

Dziecko siedzi w siadzie skulnym z rękoma opartymi z tyłu o podłogę, podnosi papierową kulę jedną stopą ipróbuje przekładać ją z jednej stopy do drugiej.

  • „Pogoń za kulą” – ćwiczenie dużych grup mięśniowych.

Dziecko czołga się po dywanie, goniąc rzucane przed siebie oburącz papierowe kule.

  • „Gazetowa bitwa” – ćwiczenie obręczy barkowej.

Dzieci i rodzic stają naprzeciwko siebie, a następnie na hasło: Bitwa na zmianę prawą i lewą ręką rzucają papierowymi kulami, starając się celować poniżej głowy.

  • „Kto dalej rzuci?!” – ćwiczenie dużych grup mięśniowych.

Dziecko, stojąc w rozkroku, unosi wyprostowane ręce i na hasło: Kto dalej rzuci? rzuca jak najdalej w tył papierowymi kulami. Ćwiczenie powtarzamy kilka razy.

  • „Przełóż kulę pod kolanem” – ćwiczenie równowagi.

Dziecko stojąc w lekkim rozkroku, przekłada papierową kulę pod kolanem uniesionej i zgiętej nogi.

2. „Historia Kapturka” – rodzic czyta bajkę „Czerwony Kapturek” (lub odtwarza bajkę muzyczną - https://www.youtube.com/watch?v=PP4v3OREaZk), dziecko uważnie słucha. Następnie próbuje ocenić postępowanie bohaterów. Rodzic jeszcze raz opowiada fragment historii, gdy dziecko uważa, że bohaterowie zachowali się właściwie, uśmiecha się szeroko, gdy niewłaściwie – robi smutną minę. Rodzic podaje następujące zdania: Mamusia przygotowała koszyk z przekąskami dla babci. Mamusia poprosiła swoją córkę o zaniesienie koszyczka do babci. Dziewczynka szła ścieżką przez las. Dziewczynka postanowiła nazbierać kwiatów dla babci. Czerwony Kapturek przywitał się z wilkiem. Babcia nie zamknęła na klucz drzwi do domu. Rodzic zwraca uwagę na to, że nie zawsze osoby, które robią coś niewłaściwego, robą to celowo, czasami ich działanie wynika z dobrych chęci (zbieranie kwiatów dla babci), czasami z nieświadomości konsekwencji (rozmowa z nieznajomym, niezamknięcie drzwi), a czasami z natłoku obowiązków (wysłanie dziecka samego, bez opieki).

3. „Opowiedz mi jeszcze raz bajkę” – układanie historyjki obrazkowej.

Dzieci wycinają historyjkę obrazkową z Wyprawki Następnie rozkładają obrazki we właściwej kolejności i próbują tym razem opowiadać treść bajki rodzicowi. Na zakończenie dziecko nakleja ilustracje we właściwej kolejności na kartce czerwonego papieru.

Środki dydaktyczne: W. nr 14 „Czerwony Kapturek – historyjka obrazkowa”, nożyczki, klej, czerwona kartka.

4. „Spacer po lesie” – zabawa ruchowa na torze przeszkód.

Rodzic i dziecko rozkładają na dywanie tor przeszkód z dostępnych przedmiotów. Dziecko wciela się w rolę Czerwonego Kapturka, który spaceruje po lesie i pokonuje różne przeszkody, nie zbaczając ze ścieżki. Zanim jednak przejdą przez tor przeszkód, muszą minąć wilka (w którego wciela się rodzic). Na zakończenie zastanawiają się, jak potoczyłaby się historia Kapturka, gdyby nie zaczął rozmowy z wilkiem.

Środki dydaktyczne: przedmioty do wykonania toru przeszkód.

5. „Mój teatrzyk” – wykonanie pacynek z bohaterami bajki „Czerwony Kapturek”.

Dziecko wycina gotowe postacie z bajki z załącznika (bądź rysuje sam) i skleja w odpowiednim miejscu. Po przygotowaniu pacynek na palce, dziecko może wspólnie z ze swoimi członkami rodziny wykonać domowy teatrzyk z kartonu i przedstawiać bajkę.

Środki dydaktyczne: postacie z bajki do wycięcia, nożyczki, klej, kartka papieru, kredki, mazaki, kolorowy papier, karton.

 

Czwartek 14.05.2020r.

Temat: Czy to bajka, czy nie bajka

Cele:

Dziecko:

•             podaje rozwiązania zagadek słownych;

•             bierze udział w zabawach rozwijających mowę i myślenie;

•             porusza się w rytm muzyki;

•             swobodnie improwizuje ruchem piosenkę;

•             opowiada treść znanych lub samodzielnie wymyślonych bajek;

•             tworzy własną mini książkę;

•             reaguje na sygnał w czasie zabawy ruchowej.

Aktywność dziecka:

1. „Kto to jest?”– rozwiązywanie zagadek słownych.

Dziecko odgaduje zagadki o różnych bohaterach z bajek i baśni:

Gdy był potrzebny,

nie dał drapaka,

ale nie lubił

chodzić na boska.

(Kot w butach)

Pierze, sprząta i gotuje,

dla macochy i jej córek.

Suknię często swą ceruje,

Bo ma na niej pełno dziurek.

(Kopciuszek)

Siostrzyczka i brat,

wyruszyli w świat.

Z czarownicą mieli gratkę,

gdy jej zjedli całą chatkę.

(Jaś i Małgosia)

Zamknięta w wieży dziewczyna,

co długi warkocz miała.

„Spuść mi włosy swoje”

– czarownica doń wołała.

(Roszpunka)

W chatce krasnoludków mieszka,

Czy już wiecie, że to…

(Śnieżka)

Chodzi ta królewna,

ziewając po troszku,

bo się nie wyspała,

przez ziarenko groszku.

(Królewna na ziarnku grochu)

Mała dziewczynka

na kwiatku mieszkała,

lecz ją od mamusi

ropucha porwała.

(Calineczka)

Magdalena Ledwoń

2. „Bajkowe kalambury”– zabawa rozwijająca myślenie.

Dziecko tworzy karty z postaciami bajkowymi (np. Kot w butach, Czerwony, Kapturek, Smok Wawelski itp.) rysując je na karteczkach. Rodzic losuje kartę z postacią bohatera z bajki, pokazuje ją dziecku, ale sam jej nie ogląda. Dziecko ma za zadanie opisać postać w taki sposób, żeby rodzic mógł odgadnąć, kto został przedstawiony na karcie. Dziecko nie może jednak powiedzieć wprost, o kim mowa. Po odgadnięciu postaci następuje zamiana miejsc.

Środki dydaktyczne:karty z ilustracjami postaci z bajek i baśni.

3. „Moja bajka” – zabawa rozwijająca mowę dzieci.

Dziecko z rodzicem wymyślają własną bajkę, wymieniają bohaterów, opisują ich przygody. Jeśli dzieci będą chętnie mogą stworzyć swoją mini książkę i zilustrować bajkę.

Środki dydaktyczne:

4. „Kryć się! Idzie czarownica!” – zabawa ruchowa rozwijająca umiejętność skupienia uwagi.

Dziecko przy nagraniu skocznej melodii porusza się swobodnie w rytmie utworu. Gdy muzyka cichnie, dziecko zatrzymuje się i zamyka oczy. Nadchodzi czarownica (rodzic). Czarownica nie widzi dzieci, gdy one jej nie widzą, dlatego stara się sprawić, żeby uczestnik zabawy otworzył oczy. Komu czarownica zajrzy w oczy, ten zamienia się z nią miejscami.

Środki dydaktyczne: CD Utwory nr 1 „Taniec klepaniec”

5. „Kropki biedronki”– utrwalenie piosenki „Kropki biedronki”, swobodna improwizacja ruchowa.

Środki dydaktyczne:CD Piosenki nr 28 „Kropki biedronki”.

Piątek 15.05.2020r.

Temat: Książki w akcji

Cele:

Dziecko:

•             uważnie słucha wiersza czytanego przez nauczyciela;

•             wie, jak należy dbać o książki;

•             wie, do czego służy zakładka do książek;

•             samodzielnie wykonuje pracę plastyczną;

•             rozwija kreatywność i wyobraźnię;

•             aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych;

•             reaguje na sygnał w czasie zabawy ruchowej.

Aktywność dziecka:

1.„Skarga książki”– inscenizacja treści wiersza Jana Huszczy.

Rodzic, trzymając książkę, manipuluje nią jak pacynką, recytując jednocześnie wiersz:

Skarga książki

Jestem książką z dużej szafy.

Wszyscy mówią, żem ciekawa,

więc mnie ciągle ktoś pożycza,

lecz nie cieszy mnie ta sława.

Miałam papier bielusieńki,

ślady na nim Florka ręki.

Pozaginał Jaś mi rogi,

Julek na mnie kładł pierogi.

Krzyś, ze swym zwyczajem zgodnie,

trzymał mnie aż trzy tygodnie.

Narysował na okładce

Staś diabełka, małpkę w klatce.

Anka, Władka siostra mała,

ta mi kartki dwie wyrwała.

Cóż mi z tego, żem ciekawa,

dłużej żyć tak nie potrafię.

Nie będziecie mnie szanować,

to się na klucz zamknę w szafie.

Jan Huszcza

Źródło: Szedł czarodziej. Antologia wierszy dla dzieci,

t. 1, wybór i oprac. W. Kot, Krajowa Agencja Wydawnicza,

Rzeszów 1986, s. 240.

Przypomnienie zasad dbania o książki. Dziecko wymienia czego nie można robić korzystając z książki.

„Jak należy dbać o książki?”– rozmowa kierowana na podstawie wysłuchanego wiersza. Dziecko zastanawia się, dlaczego książka była taka nieszczęśliwa, skoro dzieci lubiły ją czytać. Próbuje wyodrębnić niewłaściwe zachowania dzieci. Następnie wciela się w rolę zniszczonej książki i udziela dobrych rad dzieciom, które zostały wymienione w wierszyku, np.: Florku,bardzo proszę, następnym razem umyj ręce, zanimzaczniesz mnie oglądać. Jasiu, wyprostuj rogimoim kartkom, a następnym razem, gdy będzieszchciał zaznaczyć jedną z moich stron, użyj zakładki.

2. „Książki na półki” – zabawa skoczna.

Rodzic wykleja na dywanie za pomocą taśmy malarskiej symboliczny regał na książki o sześciu półkach. Dziecko przeskakuje przez kolejne pola obunóż, recytując wierszyk wymieniający kolejne liczebniki:

Na półkach w bibliotece

Na pierwszej – słowniki,

Na drugiej – poradniki,

Na trzeciej – przewodniki,

Na czwartej – powieści,

Na piątej – gazety różnej treści,

Na szóstej – każdy wiersz się zmieści.

Magdalena Ledwoń

Środki dydaktyczne: taśma malarska.

3.„Nietypowo z książką”– zabawa ćwicząca mięśnie grzbietu.

Dziecko układa sobie książkę na głowie i spaceruje z nią po obwodzie koła. Stara się nie podtrzymywać książki rękoma. Rodzic zachęca, aby dziecko chodziło jak najostrożniej, tak by książka nie spadła i nie uszkodziła się.

Środki dydaktyczne:książki.

4. „Zakładka do mojej ulubionej książki”- praca plastyczna.

Rodzic tłumaczy dziecku, do czego służy zakładka do książek i proponuje wykonanie jej przez dziecko samodzielnie. Rodzic przygotowuje prostokąt z grubszego kartonu/kartki. Dziecko tworzy zakładkę według własnego pomysłu z wykorzystaniem materiałów papierniczych dostępnych w domu.

Po skończonej pracy porządkuje i wybiera książkę, którą chciałoby, aby rodzic przeczytał. Być może zakładka okaże się już przydatna

Środki dydaktyczne: prostokąt z kartonu/kartki, kolorowy papier, kredki, flamastry, klej, nożyczki.

Krąg tematyczny

Prosimy Rodziców o wydrukowanie lub przerysowanie poniższej tabeli i systematyczne zaznaczanie razem z dzieckiem wykonanych zadań. Wypełnioną tabelę należy zachować wraz z pracami dzieci.

Zadania można realizować z dzieckiem o dowolnej porze dnia, można również dzielić je na krótkie etapy biorąc pod uwagę predyspozycje dziecka.

 

Tablica-zadań.jpg

 

Temat kompleksowy: Kiedy dorośli idą do pracy ...

04 – 08.05.2020 r.

 

Poniedziałek 04.05.2020r.

Temat: Dzień strażaka

 

 

Cele

Dziecko:

uczestniczy w zabawach muzyczno-rytmicznych

poznaje zawód strażaka

bierze udział w zabawie ruchowej

 

1. Powitanie, zabawa „Witamy się” Wg. W. Sherborne. Dziecko stoi naprzeciwko rodzica i wita się różnymi częściami ciała, np. prawymi nogami, lewymi nogami, prawymi łokciami, lewymi nadgarstkami.

 

2. Wiersz W. Broniewski „Pożar”.

 

Gwałtu, rety! Dom się pali!

Już strażacy przyjechali.

Prędko wleźli po drabinie

i stanęli przy kominie.

Polewają ogień,

który jest pod nami.

Dym i ogień bucha z dachu,

ale strażak nie zna strachu,

choć gorąco mu okropnie,

wszedł na górę, już jest w oknie

i ratuje dzieci z ognia,

Tak strażacy robią co dnia.

 

Rodzic zadaje pytania:

Co się paliło ?

Co robili strażacy?

Kogo uratowali strażacy ?

Czy strażacy są odważni ?

Czy każdy może zostać strażakiem ?

 

3.)

  • Czym zajmują się strażacy? - Rozmowa z dzieckiem i prezentacja kart dydaktycznych.

Rodzic zadaje dziecku pytania, po odgadnięciu odpowiedzi pokazuje obrazek lub przedstawia obrazek i wspólnie go omawiają.

Środki dydaktyczne: Załącznik 1-6.

  • Wyposażenie strażaka - Rozmowa z dzieckiem i prezentacja kart dydaktycznych.

Rodzic zadaje dziecku pytania, z czego składa się strój strażaka. Po odgadnięciu odpowiedzi pokazuje obrazek lub przedstawia obrazek i wspólnie go omawiają.

Środki dydaktyczne: Załącznik 7-11.

 

4.)  4. "Humorki" - zabawa - ćwiczenia okazywania i rozpoznawania emocji.

Dziecko i rodzic siadają naprzeciwko siebie. Zabawę rozpoczyna rodzic - poprzez mimikę twarzy pokazuje różne emocje, a dziecko rozpoznaje je i nazywa. Później następuje zamiana ról.

 

 

Wtorek 05.05.2020 r.

Uczymy się liczyć pieniądze

 

Cele

Dziecko:

  • uważnie słucha tekstu czytanego przez nauczyciela
  • bierze udział w zabawach tematycznych
  • manipuluje monetami i banknotami
  • rozumie, czym jest wartość nabywcza pieniądza
  • stosuje zwroty grzecznościowe
  • bierze udział w zabawach ruchowych

 

1.) Zawodowa gimnastyka – zestaw ćwiczeń porannych.

Listonosz wrzucający listy do skrzynki – dziecko stoi w pozycji wyprostowanej, trzymając ugięte w łokciach ręce na wysokości klatki piersiowej, wykonuje wypad w bok, uginając lekko kolana, prostując ręce i rozkładając je jednocześnie na boki; potem następuje powrót do pozycji wyjściowej i wykonanie wypadu w przeciwną stronę.

 

2.) Wyprawa na zakupy – słuchanie opowiadania Magdaleny Ledwoń.

Dziecko słucha opowiadania czytanego przez rodzica. W trakcie czytania fragmentu o zabawie

w wymienianie się pieniędzmi, rodzic może zaprezentować prawdziwe pieniądze.

 

Wyprawa na zakupy

 

Ania dostała niedawno zaproszenie do swojej

 

kuzynki Zuzi na urodziny. Nie byle jakie, aż siódme!

 

Zuzia jest o rok starsza od Ani i we wrześniu pójdzie

 

do szkoły. Ale na razie chodzi jeszcze do przedszkola

 

z Anią, tyle, że do starszej grupy. Dziewczynki mieszkają

 

niedaleko siebie, więc popołudniami często się

 

odwiedzają.

 

Zuzia obchodzi w sobotę swoje urodziny, więc zaprosiła

 

Anię na małe przyjęcie. Oczywiście dziewczynka

 

nie może przegapić tego wspaniałego wydarzenia.

 

Przygotowała już strój, buciki oraz samodzielnie wykonaną

 

laurkę z życzeniami. Brakuje tylko prezentu.

 

– Tato, zawieziesz mnie do sklepu – Ania zwróciła

 

się do tatusia, który właśnie czytał gazetę w fotelu.

 

– A w jakim celu? – Popatrzył na córkę znad

 

okularów, które podczas czytania zsunęły mu się

 

na czubek nosa.

 

– Bo wiesz, urodziny… – zaczęła nieśmiało

 

dziewczynka, ale nie musiała kończyć zdania, bo

 

tato od razu domyślił się o co chodzi. Piętnaście

 

minut później siedzieli w samochodzie i zmierzali

 

w kierunku sklepu.

 

– To co kupujemy? – zagaił tata, który – chociaż był

 

najwspanialszym tatusiem na świecie, zupełnie nie

 

miał pojęcia, jakimi zabawkami bawią się małe

 

dziewczynki.

 

Córeczka natomiast wiedziała od razu, że kupi Zuzi

 

najpiękniejszą, najcudowniejszą i najbardziej niesamowitą

 

lalkę Barbarę, do której wzdychają z Zuzą

 

od dawna. Niestety ani mamusia Zuzy, ani mamusia

 

Ani nie rozumieją tej miłości. Powiedziały, że nie

 

kupią tych lalek, bo są po prostu bardzo drogie.

 

– Lalkę, taką o jakiej marzyła Zuzia od baaaardzo

 

dawna – powiedziała Ania, kładąc szczególny

 

nacisk na głoskę „a” w wyrazie „bardzo”, żeby tatuś

 

mógł sobie wyobrazić, jaki to szmat czasu wzdychają

 

do Barbary. I tak jak się spodziewała, pokiwał

 

głową ze zrozumieniem.

 

Nie protestował też specjalnie, kiedy stali przed regałem

 

i Ania pokazała mu cenę lalki. Całe szczęście,

 

tatuś doskonale rozumiał, że prezent na siódme

 

urodziny to nie może być byle co i pozwolił córce

 

kupić Barbarę dla Zuzanny.

 

Niestety cała życzliwość do pomysłu Ani zniknęła,

 

gdy dziewczynka włożyła do koszyka dwa pudełka.

 

– A co to ma znaczyć? – zapytał zdziwiony tatuś.

 

– Co? – zapytała z niewinną miną Ania, ale doskonale

 

wiedziała, o co chodzi.

 

– Barbara numer dwa – tatuś wskazał na koszyk. –

 

Czy ktoś jeszcze ma urodziny, a ja o tym nie wiem?

 

– Nie – odparła córeczka. – Ale wiesz tato, że ja też

 

marzę o Barbarze tak samo mocno jak Zuzia. I będę

 

bardzo nieszczęśliwa, jeśli jej nie dostanę.

 

I Ania zrobiła minę, która sugerować miała tatusiowi,

 

jak bardzo smutne jest to dla niej doświadczenie.

 

Niestety tata tylko się skrzywił z niedowierzaniem.

 

Ania spróbowała go przekonać w inny sposób. Wyjęła

 

więc z kieszeni trzy różowe, papierowe pieniądze,

 

które przed wyjazdem wyjęła ukradkiem ze skarbonki.

 

I powiedziała:

 

– To sama ją kupię, popatrz mam pieniążki!

 

Tata uśmiechnął się pod nosem i pogładził Anię

 

po główce.

 

– Córciu, to wystarczy tylko na połowę tej lalki. Musiałabyś

 

kupić tylko nogi albo tylko brzuch z głową.

 

Czy chciałabyś taką lalkę? – zapytał.

 

Ania pokręciła przecząco głową. Wszystkie części

 

Barbary są świetne. Bez nóg nie mogłaby cieszyć się

 

bucikami, które są w zestawie, a bez reszty ciała nie

 

mogłaby jej czesać, ani przebierać. Bez sensu byłaby

 

taka zabawa.

 

Po powrocie do domu tata wytłumaczył córce,

 

że każdy pracujący człowiek otrzymuje wynagrodzenie

 

za to, co robi w pracy. Tych pieniędzy jest

 

określona ilość, a jak się skończą, to nie dostaje się

 

ich więcej. Bez pieniędzy nie da się nic kupić, nawet

 

jedzenia, więc dorośli muszą rozdzielać pieniądze

 

tak, żeby wystarczyły na cały miesiąc – do następnej

 

wypłaty. Dlatego trzeba czasem pomyśleć, czy warto

 

kupować drogie rzeczy, skoro można mieć podobne,

 

a zapłacić za nie mniej. Albo czy faktycznie to,

 

co chcę kupić, jest bardzo potrzebne.

 

Ania, leżąc w łóżku, myślała o tym, co powiedział jej

 

tatuś. I zrobiło się jej przykro. Chciała mieć Barbarę

 

tylko dlatego, że ma piękne sukienki i buciki.

 

I w sumie dlatego, że widziały z Zuzią taką lalkę

 

w reklamie. Ale lalka zupełnie nie była potrzebna,

 

bo w końcu Ania miała wiele innych lalek, którymi

 

prawie w ogóle się nie bawiła.

 

Na sobotnie urodziny do Zuzi zabrała kupioną przez

 

siebie Barbarę, ale także dwie inne lalki – Kasię

 

i Cecylkę. Razem z kuzynką bawiły się lalkami całe

 

popołudnie i nawet nie zauważyły, kiedy trzeba było

 

się rozstać.

 

– Przyjdź do mnie jutro – prosiła Zuzia. – I weź ze

 

sobą Kasię i Cecylkę. Bez nich zabawa nie będzie

 

taka sama.

 

Ania uśmiechnęła się i pomyślała, że bardzo dobrze

 

zrobiła, że nie kupiła drugiej Barbary. Lalki, tak jak

 

ludzie, powinny być różne. Gdyby były takie same,

 

to byłoby nudno.

 

Magdalena Ledwoń

 

ƒCzy mogę kupić wszystko, co chcę? – rozmowa na podstawie wysłuchanego opowiadania.

Dziecko udziela odpowiedzi na pytania dotyczące treści opowiadania, wyjaśnia,

  • dlaczego tatuś i Ania pojechali do sklepu,
  • jak zachowywała się w sklepie dziewczynka,
  • czy tatuś kupił lalki dla obu dziewczynek,
  • dlaczego Ania nie mogła zapłacić za lalkę swoimi pieniędzmi.

Na podstawie własnych doświadczeń dziecko może też zastanowić się, dlaczego rodzice nie kupują wszystkich zabawek, które ich pociechy pragną mieć.

Odpowiadają na pytanie, czy posiadanie dużej liczby zabawek czyni dziecko szczęśliwym.

 

Środki dydaktyczne: monety i banknoty

 

3.) Po co w sklepie są pieniądze? – zabawa matematyczna.

Rodzic układa na dywanie zabawkowe lub prawdziwe monety i banknoty (mogą być kserokopie

prawdziwych pieniędzy). Dziecko przygląda się im i odczytuje, jaką mają wartość.

Rodzic prezentuje również produkty opatrzone kartkami z cenami, ale podanymi w nietypowy sposób:

na kartce zaznaczone są monety/banknoty, które należy zapłacić, aby otrzymać dany przedmiot.

Dziecko układa odpowiednie banknoty i monety według tych wzorów.

 

Środki dydaktyczne: zastępniki lub oryginały monet i banknotów, produkty i kartki z cenami zapisanymi w formie zestawów monet i banknotów

 

4.) Orzeł czy reszka? – zabawa orientacyjno-porządkowa.

Dziecko ogląda różne monety. Może zaobserwować, że każda z nich ma z jednej strony umieszczonego orła, a z drugiej – cyfrę oznaczającą jej wartość. Rodzic wyjaśnia, że strony monety to awers i rewers lub po prostu orzeł i reszka. Dziecko ustala, jakie ćwiczenie wykonają, jeśli wypadnie orzeł, a jakie, jeśli wypadnie reszka. Następnie rzucają monetą i wykonują odpowiednie ćwiczenie A lub B.

  1. Kucharz – dziecko napina mięśnie brzucha i pokazuje, jak wyglądają, gdy są głodne, a następnie rozluźnia mięśnie i prezentuje, jak wyglądają, gdy zjedzą coś.
  1. Dziecko stoi w pozycji wyprostowanej, trzymając ręce na biodrach, i wykonują skręty tułowia.

 

Środki dydaktyczne:monety

 

 

Środa 06.05.2020 r.

Kim zostanę, kiedy dorosnę ?

Cele

Dziecko:

  • opowiada o zawodach
  • rozumie, że umiejętności zawodowe związane są z upodobaniami i predyspozycjami
  • wymienia przedmioty, które są niezbędne dla właściwego i bezpiecznego wykonywania danego zawodu
  • klasyfikuje zawody pod względem określonego kryterium
  • uczestniczy w zabawach
  • wykonuje precyzyjne ruchy w zakresie motoryki małej

 

1.) 1.)   Policjant – zabawa orientacyjno-porządkowa.

Rodzic zostaje policjantem, dziecko wciela się w role kierowcy. Kierowca poruszają się na ograniczonej przez dwie liny powierzchni. Gdy policjant zagwiżdże w gwizdek, kierowca - dziecko ma za zadanie zastygnąć w bezruchu. Gdy zagwiżdże ponownie, ruch uliczny może zostać wznowiony.

 

Środki dydaktyczne: dwie liny, gwizdek.

 

2.)   2.) U krawca – zabawa plastyczna, papieroplastyka, wycinanie, projektowanie wzorów. Rodzic zadaje dziecku pytanie jakie zawody mogą wykonywać rodzice. Po wymienieniu zawodów rodzic pyta kto szyje ubrania ? Po odgadnięciu zawodu krawcowej, rodzic zadaje drugie pytanie kto projektuje ubrania – projektant.

 

Dziś zadaniem dziecka będzie zaprojektować ubranie np. bluzkę, koszule i do tego spodnie lub sukienkę.

 

Na dużej kartce, brystolu lub szarym papierze formatu A3 lub większym dziecko wraz z rodzicem projektuje ubranie, rodzic pomaga narysować ubranie na papierze.

 

Teraz kolej na wycinanie projektu, dziecko przy pomocy rodzica wycina strój. Po wycięciu czas na ozdabianie.

 

Można ozdobić farbami, kawałkami materiałów przyklejonymi na klej, kredkami tutaj jest dowolna technika pracy.

 

Środki dydaktyczne: duża kartka brystolu lub szary papier, nożyczki, farby lub kawałki materiałów + kej lub kredki.

 

3.)   3.) Po zrobionej pracy rozmowa z dzieckiem, czy podoba się praca, czy trudno ją było wykonać. Czy lubię malować farbami? Czy jestem zadowolony z bycia projektantem i krawcem ?

 

4.)  4.)Komu to będzie potrzebne? – zabawa dydaktyczna.

Dziecko wycinają z Wyprawki karty do gry w Piotrusia. Następnie nazywa przedstawione na ilustracjach zawody, opisuje, czym zajmuje się osoba wykonująca dany zawód i jakie narzędzie do niej pasuje.

 

Środki dydaktyczne: Wypychanka z teczki nr 15 „Piotruś z zawodami”, nożyczki

 

Zawodowy Piotruś – zabawa karciana.

Rodzic wyjaśnia, na czym polega gra w Piotrusia. Dziecko siada na dywanie z rodzice, do zabawy można zaprosić innych domowników. Rodzic lub dziecko miesza karty i rozdaje każdemu z graczy po pięć kart, a resztę odkłada na bok. Każdy gracz sprawdza, czy w swoim wachlarzu kart ma parę – przedstawiciela zawodu i przedmiot, który kojarzy się z danym zawodem. Jeśli znajdzie parę, odkłada ją na bok, a następnie dobiera dwie kolejne karty ze stosu. Jeśli zabraknie kart w stosie, gracze dobierają karty od siebie nawzajem. Uwaga – jedna karta to „Piotruś”, czyli karta bez pary. Wygrywa osoba, która najszybciej pozbędzie się wszystkich swoich kart.

 

Środki dydaktyczne: Wypychanka z teczki nr 15 „Piotruś z zawodami”

 

 

Czwartek 07.05.2020 r.

Miasteczko zawodów

Cele

Dziecko:

  • słucha wiersza czytanego przez rodzica
  • rozumie, że umiejętności zawodowe związane są z upodobaniami i predyspozycjami
  • wymienia przedmioty, które są niezbędne dla właściwego i bezpiecznego wykonywania danego zawodu
  • klasyfikuje zawody pod względem określonego kryterium
  • uczestniczy w zabawach muzyczno-rytmicznych
  • wykonuje precyzyjne ruchy w zakresie motoryki małej
  1. Przywitanie ze wszystkimi domownikami piosenką „Dzieńdobrynka” Agnieszka Chartanowicz.

Środki dydaktyczne: płyta Cd i magnetofon

 

ƒ2. Zawody – słuchanie wierszy Zbigniewa Dmitrocy. Dziecko słucha wierszy i stara się zapamiętać, jak najwięcej zawodów w nich wymienionych.

Aktor

Aktor w życiu i na scenie

Gra bez przerwy przedstawienie,

Po oklaskach lubi sobie

Pożartować w garderobie.

Elektryk

Kiedy światło w domu znika,

Trzeba wezwać elektryka,

Bo ten pan się na tym zna

I prąd znajdzie się raz dwa!

Lekarka

Gdy ktoś stuknie się, skaleczy,

Pani doktor go wyleczy,

Bo ta pani zna sposoby

I lekarstwa na choroby.

Piekarz

Piekarz w nocy nie śpi wcale,

Piecze bułki i rogale,

A najwięcej piecze chleba,

Bo najwięcej go potrzeba!

Weterynarz

Gdy koń kaszle lub kuleje,

Kiedy chory pies nic nie je,

Weterynarz nawet w nocy

Nie odmówi im pomocy.

ƒJakie znamy zawody? – rozmowa na podstawie wierszy.

Dziecko stara się powtórzyć jak najwięcej nazw zawodów, które pojawiły się w wierszykach. Próbuje

sobie przypomnieć, jakie zawody wykonują wspomniane osoby. Opowiada o swoich spotkaniach

z przedstawicielami różnych zawodów.

ƒ

3. Zapoznanie z piosenką CD1 Piosenki nr 27 „Już potrafię”


1.Rano z łóżka wyskakuję,

kapcie szybko wkładam,

potem ząbki, buzię myję

i śniadanie zjadam,

potem ząbki, buzię myję

i śniadanie zjadam.

 

2. Na rowerku kolorowym

jadę do przedszkola;

tata biegnie, nie nadąża…

– Halo! Nie pędź! – woła.

Tata biegnie, nie nadąża…

– Halo! Nie pędź! – woła.

 

3. Lekko fruwam aż do nieba

na mojej huśtawce,

czasem biegam też po łące

i zrywam dmuchawce,

czasem biegam też po łące

i zrywam dmuchawce.

 

4. Gdy na dworze niepogoda,

chętnie coś rysuję,

a jak mama mnie poprosi,

obiad z nią gotuję,

a jak mama mnie poprosi,

obiad z nią gotuję.


Pracownicze atrybuty – zabawa rozwijająca spostrzegawczość.

Dziecko nazywa atrybuty charakterystyczne dla określonych zawodów i podają nazwę zawodu właściwego dla danego atrybutu. Zadaniem dziecka jest porównanie wyglądu dwóch tabelek i wklejenie w puste miejsca tych przedmiotów, których brakuje. Ważne jest, aby po wykonaniu zadania obie tabelki wyglądały identycznie.

 

Środki dydaktyczne: KP4 s. 16.

 

4. Leśna kołysanka – zabawa relaksacyjna. Dziecko leży na plecach i słucha muzyki. Pod koniec

utworu rodzic spokojnym, cichym głosem zaczyna wydawać polecenia, aktywizując dziecko,

np.: Podnosimy jedną nogę, opuszczamy. Podnosimy drugą nogę, opuszczamy.

 

Środki dydaktyczne: CD 2 Utwory nr 8 „Leśna kołysanka”.

 

Piątek 08.05.2020 r.

Ciekawe zawody

Cele

Dziecko:

  • Uczestniczy w zabawach naśladowczych
  • Utrwala informacje o poznanych zawodach
  • Rozpoznaje słyszane dźwięki, nadaje im znaczenie
  • Bierze udział w zabawach ruchowych
  • Śpiewa piosenkę

1. Przywitanie piosenką CD1 Piosenki nr 27 „Już potrafię”

 

2.Dzisiaj odwiedziłem/odwiedziłam – zabawa słuchowa.

Rodzic pokazuje dziecku rozkłada na podłodze ilustracje przedstawiające osoby wykonujące zawody: fryzjera, weterynarza, lekarza, muzyka (gitarzysty). Następnie odtwarza nagrania kilku wybranych efektów dźwiękowych, a dziecko je zapamiętuje i układa we właściwej kolejności ilustracje przedstawiające osoby pracujące w miejscach, w których często można usłyszeć te dźwięki.

Środki dydaktyczne: CD Utwory nr 38 „Suszarka do włosów”, nr 52 „Kot”, nr 54 „Karetka pogotowia”,

nr 59 „Gitara”, ilustracje przedstawiające osoby wykonujące zawody: fryzjera, weterynarza, lekarza, muzyka (gitarzysty)

 

3. Po skończonej zabawie słuchowej, dziecko koloruje kredkami wybrany przez siebie obrazek przedstawiający fryzjera, weterynarza, lekarza lub gitarzystę.

Środki dydaktyczne: kredki, obrazki zawodów

4. Zabawy ruchowe na dywanie: Zestaw „Zawodowa gimnastyka”

Fryzjer tnący nożyczkami – dziecko przyjmują pozycję leżącą na plecach, unosi wyprostowane nogi i wykonuje delikatne wymachy na boki, tzw. nożyce.

Kucharz – dziecko napina mięśnie brzucha i pokazuje, jak wygląda, gdy jest głodne, a następnie rozluźnia mięśnie i prezentuje, jak wygląda, gdy zje to, co przygotował kucharz.

Górnik zjeżdżający do kopalni – dziecko wykonuje przysiady

Kelner rozglądający się, czy goście go potrzebują – dziecko stoi w pozycji wyprostowanej, trzymając ręce na biodrach, i wykonuje skręty tułowia.

 

Krąg tematyczny

Prosimy Rodziców o wydrukowanie lub przerysowanie poniższej tabeli i systematyczne zaznaczanie razem z dzieckiem wykonanych zadań. Wypełnioną tabelę należy zachować wraz z pracami dzieci.

Zadania można realizować z dzieckiem o dowolnej porze dnia, można również dzielić je na krótkie etapy biorąc pod uwagę predyspozycje dziecka.

 

Tablica-zadań-4-latki.jpg

Temat kompleksowy: Polska to mój dom

27.04. – 30.04.2020 r.

 

Poniedziałek 27.04.2020r.

Temat: Polska to mój kraj 

Cele 

Dziecko:

  • kształtowanie tożsamości narodowej: mówimy po Polsku, jesteśmy Polakami,
  • nasz kraj to Polska; budzenie przywiązania do swojego kraju

 

1.)   1.  „Wędrówka po górach” – zabawa ruchowo-naśladowcza. Rodzic mówi dziecku, że wyruszają w góry na wycieczkę. Dziecko i rodzic maszerują. Najpierw szybko unoszą wysoko kolana. Następnie idą coraz wolniej, ponieważ wchodzą na górę.

Na hasło Rodzica: Schodzimy z góry dziecko naśladują szybki chód z wysokim unoszeniem kolan.

 

2.   Polska – słuchanie wiersza R. Przymusa oraz rozmowa na temat jego treści.

Rodzic recytując wiersz, pokazuje dziecku mapę Polski.

 

Polska

Ryszard Przymus

 

Polska – to taka kraina,

która się w sercu zaczyna.

Potem jest w myślach blisko,

w pięknej ziemi nad Wisłą.

Jej ścieżkami chodzimy,

budujemy, bronimy.

Polska – Ojczyzna...

Kraina, która się w sercu zaczyna.

 

Rodzic rozmawia z dzieckiem na temat wiersza, dziecko mówi, o jakim kraju była mowa w wierszu. Rodzic wyjaśnia słowa: ojczyzna, Wisła, kraina. 

Pyta: Co to znaczy, że jesteśmy Polakami i mówimy po polsku?.

Pokazuje dzieciom, gdzie na mapie są: morze, góry, rzeka Wisła

 

Środki dydaktyczne: mapa Polski

 

3. „Mapa Polski” – puzzle. Wyciąć mapę Polski z kartki A4, następnie mapę pociąć na cztery części. 

Rodzic daje dziecku pociętą na cztery części mapę Polski.

Dziecko składa elementy w całość i nakleja na kartkę, następnie koloruje w biało czerwone barwy.

Ćwiczenie analizy i syntezy wzrokowej.

 

Środki dydaktyczne: pocięta na cztery części mapa Polski, kartka, klej, kredka biała i czerwona.

4.)

4. Mazurek Dąbrowskiego – słuchanie hymnu Polski. Kształtowanie umiejętności

rozpoznawania hymnu Polski jako symbolu narodowego, rozwijanie umiejętności

uważnego słuchania muzyki.

 

Środki dydaktyczne: nagranie hymnu Polski

1.) Jeszcze Polska nie zginęła,
        Kiedy my żyjemy.
        Co nam obca przemoc wzięła,
        Szablą odbierzemy

        Marsz, marsz, Dąbrowski,
        Z ziemi włoskiej do Polski,
        Za twoim przewodem
        Złączym się z narodem. 2x

2.) Przejdziem Wisłę, przejdziem Wartę,
        Będziem Polakami,
        Dał nam przykład Bonaparte,
        Jak zwyciężać mamy.

        Marsz, marsz, Dąbrowski... 2x

3.)  Jak Czarniecki do Poznania
        Po szwedzkim zaborze,
        Dla ojczyzny ratowania
        Wrócim się przez morze.

        Marsz, marsz, Dąbrowski... 2x

4.)  Już tam ojciec do swej Basi
        Mówi zapłakany-
        Słuchaj jeno, pono nasi
        Biją w tarabany.

        Marsz, marsz, Dąbrowski... 2x

 

Wtorek 28.04.2020 r.

Temat: Symbole narodowe - Godło

Cele

Dziecko:

  • kształtowanie oraz wzmacnianie mięśni stóp i nóg,
  • wyrabianie nawyku prawidłowej postawy ciała;
  • kształtowanie tożsamości narodowej,
  • budzenie przywiązania do swojego kraju;
  • poznanie godła – symbolu narodowego

 

1.) Przywitanie z domownikami piosenką „Narysuj serce czerwone”.

Narysuj serce czerwone i podaj mi ręce

Tańczmy razem radośnie, nie trzeba nic więcej

Szczęśliwie zacznie się dzień, gdy uśmiechniesz do mnie się.

 

Środki dydaktyczne: płyta CD

 

2.) Polskie Symbole Narodowe - Polak Mały – film https://www.youtube.com/watch?v=xQk8p7XY23A  

Zapoznanie się z symbolami narodowymi naszego kraju.

 

3.) Matematyczna karta pracy - połącz w pary takie same obrazki. Pokoloruj tylko te obrazki, które mają więcej niż trzy kropki.

 

Środki dydaktyczne: Karta pracy.

 

4.) „Białe orły” – zabawa ruchowa. Dziecko biega przy skocznej muzyce, naśladując lot orła (ręce rozłożone w bok, poruszają nimi jak skrzydłami). Gdy muzyka cichnie, na hasło rodzica.: Orły lądują dziecko zatrzymuje się i opuszcza ręce.

 

Środki dydaktyczne: płyta CD

Środa 29.04.2020 r.

Temat: Symbole narodowe – Flaga

Cele

Dziecko:

  • poznanie flagi – symbolu narodowego;
  • kształtowanie tożsamości narodowej,
  • budzenie przywiązania do swojego kraju

 

1.)  1.) Przywitanie ze wszystkimi domownikami piosenką „Dzieńdobrynka” Agnieszka Chartanowicz.

 

Środki dydaktyczne: płyta Cd i magnetofon

 

2.) Barwy ojczyste – zapoznanie z wierszem Cz. Janczarskiego. Rozwijanie umiejętności rozpoznawania symboli narodowych, rozumienie słowa flaga, zapoznanie z barwami flagi Polski. Przedstawienie obrazka z flagą Polski.

 

Barwy ojczyste

Czesław Janczarski

 

Powiewa flaga,

gdy wiatr się zerwie.

A na tej fladze

biel jest i czerwień.

Czerwień to miłość,

biel – serce czyste.

Piękne są nasze

barwy ojczyste.

 

Rodzic wyjaśnia dziecku słowo flaga. Pokazuje dziecku flagę narodową. Omawia jej wygląd, zwraca uwagę na kolorystykę i ułożenie kolorów.

 

Środki dydaktyczne: załącznik Zadanie 2

 

3.)    3.) a) Flaga Polski – malowanie farbami plakatowymi, przy zwróceniu uwagi na kolorystykę i ułożenie kolorów.

 

Środki dydaktyczne: załącznik Zadanie 3a, farba biała i czerwona, pędzelek

 

b) Karty pracy – plastyczne zadania patriotyczne

 

Środki dydaktyczne: załącznik Zadanie 3 b (3 szt)

 

4.)    4.) „Most” – zabawa ruchowa z elementem zachowania równowagi. Rodzic rozkłada na dywanie sznurek (w różnych kierunkach). Zadaniem dziecka jest przejść po nim stopa za stopą, tak jak po moście, by nie spaść do rzeki.

 

Środki dydaktyczne: sznurek

 

Czwartek 30.04.2020 r.

Temat: Rejs po Polsce

Cele

Dziecko:

  • Utrwala znajomość mapy
  • Poznaje różne regiony Polski
  • Wzbogaca zasób słownictwa o słowo „bandera”
  • Osłuchuje się z muzyką charakterystyczną dla danego regionu
  • Poznaje zabytki Warszawy
  • Doskonali umiejętności dokonywania syntezy wzrokowej

1.)    1.) Zabawa „ Prawo - lewo” - doskonalenie orientacji w przestrzeni, kształtowanie umiejętności rozpoznawania kierunków: „prawo”, „lewo”. Rodzic wspólnie z dzieckiem wybiera rzecz, którą ukryją. Dziecko na chwilę zamyka oczy, w tym czasie rodzic chowa ten przedmiot w tym samym pokoju, w którym jest dziecko. Następnie na środku pokoju należy ustawić krzesło będzie ono punktem orientacyjnym. Szukając dziecko otrzymuje od rodzica informację, że to, co ma znaleźć, jest na prawo od krzesła lub na lewo.

 

Środki dydaktyczne: krzesło, niewielki wybrany przedmiot.

 

2.)    2.)Rejs po Polsce – zabawa dydaktyczna. Budowa statku. Dziecko z pomocą rodzica buduje środek transportu – statek. Wykorzystują do tego krzesła, koce i inne dowolne przedmioty. Rodzic umieszcza flagę Polski, wyjaśniając dziecku, że to jest bandera, dziecko wychodzi do statku i zajmuje miejsce i wyrusza w rejs.

I.            Przystanek: Góry

Rodzic pokazuje dziecku obrazki gór (załącznik 1 i 2), następnie recytuje wiersz.

Na hali

Na hali, na hali,

na zielonej hali

słychać, że już owce

górale wygnali.

Pasą się owieczki,

brzękają dzwoneczki,

lecą aż pod Giewont

góralskie pioseneczki.

 

Rodzic włącza naganie tańca góralskiego, można wykonać próby wspólnego tańca z dzieckiem.

(załącznik 3) https://www.youtube.com/watch?v=ruAkhLPhDXU&feature=share

Rodzic pokazuje dziecku mapę Polski i prosi by pokazało gdzie się znajdują góry. (załącznik 4)

Płyniemy dalej.

 

Środki dydaktyczne: krzesła, koce, załączniki 1, 2, 3 i 4.

 

             II.            Przystanek: Warszawa

Rodzic wyjaśnia dziecku, że dopłynęli do Warszawy – stolicy, największego miasta w Polsce.

Rodzic pokazuje Warszawę na mapie Polski (załącznik 4)

I pokazuje dziecku ilustracje przedstawiające zabytki i pomniki Warszawy:

  • Zamek Królewski (załącznik 5)
  • Syrenka (załącznik 6)
  • Łazienki Królewskie (załącznik 7)

Płyniemy dalej.

Środki dydaktyczne: załącznik 4, 5, 6, 7

 

 

III.            Przystanek: Morze

 

Rodzic włącza naganie szanty (załącznik 8).

https://www.youtube.com/watch?v=3PzFLUtrQ4s&feature=share

Dziecko schodzi ze statku i pokazuje na mapie (załącznik 4), dokąd dotarli.

Rodzic pokazuje dziecku obrazki przedstawiające przedmioty związane z morzem:

  • Kotwica (załącznik 9)
  • Statek (załącznik 10)
  • Muszelki (załącznik 11)

Zadaniem dziecka jest podzielenie na sylaby przedmiotów związanych z morzem.

Rodzic dziękuje dziecku za wspólny rejs po naszej ojczyźnie.

Środki dydaktyczne: załącznik 4, 8, 9, 10, 11.

 

3.)    „Sprzątanie statku” – dziecko z pomocą rodzica sprząta statek.

4.)    „Emocje” – zabawa dydaktyczna, nazywanie uczuć na podstawie ilustracji.

Rodzic pokazuje obrazki dziecku, które ma za zadanie określić uczucia za pomocą słów.

Radość, smutek, strach, złość, zaskoczenie (załącznik 12).

Środki dydaktyczne: obrazki – buźki przedstawiające emocje (załącznik 12).

 

 

Podkategorie